Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

EAT, I UNDERSTAND...

Τα Αγγλικά μου δεν μπορείς να πεις ότι είναι και άθλια, αλλά δεν είναι και τέλεια. Αν είχαμε πάντως  περισσότερο τουρισμό στη Λέσβο σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερα, αλλα η τελευταια φορά που θυμάμαι να μίλησα με τουρίστρια θα ταν πριν 20 χρόνια. Κρίμα ε? Θα με διαβάζουν τώρα από καμμια Κω τα καμάκια και θα χουν πεθάνει στο γέλιο. Θα χουν πέσει σε ΚΩμα. Ε τι να κάνουμε ρε παιδιά. Εδω μας ελαχε η μοίρα να χουμε καταγωγή. Στην όμορφη Λέσβο. Με το καλό λάδι και χωρίς τουρίστριες. Δεν γαμείς. Αυτές χάνουν. Γιατι με τόσο λάδι που χουμε φάει τόσα χρόνια... ξέρετε..:Ρ


Και που λέτε η ιστορία έχει ως εξής: Ήταν μια Ινδή μια Ολλανδέζα, ένας Σλοβένος και μια Ελληνίδα και ήρθαν να κάνουν ελεύθερο camping στη Μυτιλήνη στις 1 το βράδυ με 8 μποφώρ. Οχι δεν είναι ανέκδοτο. Η Ελληνίδα φίλη μου που λέτε με παίνει τηλέφωνο ότι θέλει να κάνει αυτό το ηρωικό. Ρε συ της λέω, πάτε καλά? Πως θα στησεις σκηνη με 8 μποφώρ 1 το πρωι μες τα σκοτάδια? Εχετε κάνει στα OYK?
Ελα μου λέει ρε μια χαρά, ε φυσάει λίγο αλλά οκ. Θα τα καταφέρουμε. ΟΥΚει... Ε τι να της πω. Αφού θέλει...

Εχω βέβαια μια ανησυχία γιατί η Ινδή φίλη της είχε δοκιμάσει ούζο την προηγούμενη και εγινε κουρούμπελο. Σχεδόν άρχισε να μιλάει Ελληνικά. Την ρωτάω.
- Βρε πουλάκι μου πως τα κατάφερες? Πόσα ούζα ήπιες? μου λέει:
- Oh two bottles...
- Ορίστε? και δεν πήγες νοσοκομείο? Πάλι καλά. Σ άρεσε το ούζο ε? Απάντηση:
- Μα ήταν καταπληκτικό. Ρίχνεις λίγο νερό και γίνεται ποτό. Τέλειο. I love Greece...
Γουστάρω Ινδή φίλη με τρέλα. Μπήκε στο νόημα. Θεά.

Τες πα με τα πολλά τους δείχνω μέρος πάνε στήνουν όλα καλά. Εμείς εβρισκόμαστε σε διπλανό μπαράκι όπου τους ενημερώνω ότι αν θέλουν κάτι να ρθουν να μας βρουν εκεί. ολα καλά λοιπόν. Ε περνάνε καμια δυό ώρες και τσουπ η Ολλανδέζα με την Ινδή έρχονται στο μπαράκι να βρουν κάτι να φάνε. Για καλή τους τύχη υπάρχει club sandwich. Εκει που τρώνε λοιπόν τις πετυχαίνω και κάθομαι να πούμε 2 κουβέντες. Στα Αγγλικά...

Που λέτε, σφίγγω ένα Heig και κάθομαι να μιλήσω. Μετά από τα 3 πρώτα αμήχανα λεπτά που προσπαθω να ξανακάνω install την Αγγλική γλώσσα στον σκληρό του εγκεφάλου μου, νιώθω πολύ ικανοποιημένος που έχω αρχίσει να θυμάμαι λέξεις από την Α προκαταρκτική. Κι εκεί που η κουβέντα πάει να αγγίξει επίπεδο Lower φτάνει η Μαρίνα που μπαίνει με φόρα Proficiency και μου κόβει τον ειρμό. Ο έρμος τι να κάνω, πατάω mute. Ε σε καποια στιγμή σαν γνήσιος Διδυμάρας δεν αντέχω τη σιωπή και λεω δεν γίνεται πρέπει να πω κάτι κι εγω. Κι ενω η Ινδη φίλη είναι μπουκωμένη με μισό club σαντουιτς της κάνω ερώτηση. Ασχέτου θέματος. Μου απαντά με νοηματική ότι τρώει και να περιμένω να καταπιεί. Και τότε της λέω το αξιομνημόνευτο: Eat, I understand....


Η Μαρίνα σκίζει τα διπλώματά της επιτόπου και χτυπιέται κάτω απ το τραπέζι γελώντας τσιριχτά. Εγω έχω καταλάβει τι γίνεται αλλά κάνω το μαλάκα γιατί οι κοπέλες δεν γελάνε. Βρήκαν την απάντηση πολύ φυσιολογική. Η Μαρινα επανέρχεται και μου λέει:
- Βρε μαλάκα τι eat, i understand.
- E τι να της πω ρε συ. Την είπα να φάει. Καταλαβαινω οτι δεν μπορει να μιλήσει. Πως να το λεγα?
- Να της έλεγες... Take your time..
- Ναι. Και να πιναμε κι ένα τσαί με κουλουράκια. Μαρίνα δεν γαμιέσαι κι εσυ και το proficiency.

Αυτή που λέτε αγαπητοί φίλοι ήταν μια από τις ελάχιστες απόπειρες επικοινωνίας που είχα ever με αλλόδαπό. Και είδατε ε. Εκεί που πας να κάνεις μια προκοπή, σκάει μια Μαρίνα απ το πουθενά να σου γαμήσει το project. Α δεν θα την ξανακαλέσω για βοήθεια τελείωσε. Θα μείνω μόνος μου την επόμενη φορά να κάνω την προσπάθεια. Το χω παράτηρήσει. Αν με ρίξουν στα βαθειά...διορθώνομαι...



Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

ΑΛΛΟ ΜΟΧΙΤΟ & ΑΛΛΟ ΒΛΙΤΟ


Έλεγα φέτος, να πάω Μαλδίβες
όμως δεν είμαι, για τόσες χλίδες

Λεφτά δεν έχω, ούτε για νοίκι
να κάνω τέτοιο, κουβαρνταλίκι?

Καιρό που διάλεξες, μου λέν οι φίλοι
στα μάγουλά μου, ρίχνουν σκαμπίλι

Κάτσε στ αυγά σου ρε Καραμήτρο
που θες Μαλδίβες, πάρε ένα Nitro

Και τι να κάνω, να κάτσω Αθήνα?
σιγά μην κλάψω, μες την κουζίνα

Δρόμο θα αφήσω, δρόμο θα πάρω
θα βρω μια λύση, να διακοπάρω

Ναι ρε θα πάω, χώριο και πάλι
κι ας το χω φάει, με το κουτάλι

Φτιάχνω βαλίτσα, τα ρούχα χύμα
και κατά κείθε, κάνω το βήμα

Ένα Σαββάτο, με ασετιλίνη
το λοιπόν φτάνω, στη Μυτιλήνη

Πόσο μ αρέσει, ειν το νησί μου
το χω wallpaper και στο πι σι μου

Στην πρώτη βόλτα, που βγαίνω έξω
θα πιω τα πάντα κι όσο αντέξω

Μία μπαργούμαν, γνωρίζω, Βίκυ
''έχεις ωραίο, λέει, σκουλαρίκι''

Βάλε να πιούμε, ρε Βίκυ κάτι
της λέω με ύφος, συχνού πελάτη

Λέει θα σου φτιάξω, ένα κοκτέιλ
που θα σε στείλει, straight to jail

Μπα δε μασάω, ρε συ της λέω
με λάγνο style, χλιμιτζουραίο

Βάλε ότι θέλεις, ρίξε μπαρούτι.
το βλέπω αρχίζει το μπαλαμούτι

Δεν χαμπαριάζει, όμως η Βίκυ
μα κρύβω άσο, μες το μανίκι

Της λέω ''βάλε και δυό σφηνάκια
να πάνε κάτω, βρε τα φαρμάκια''

Θα τη μεθύσω, σκέφτομαι κάργα
μα που να το ξερα, πίνει σαν σαύρα

Βάζει και κεινα, βάζει και τ άλλα
άδειασε γρήγορα, όλη η μπουκάλα

Στο τεταρτάκι, είμαι ντουφέκι
και το μυαλό μου, αστροπελέκι

Αυτή χαμπάρι κι εγώ είμαι λιώμα
να πιούμε λέει, ένα ακόμα?

Χικ βαλε λεω, φτιάξε κοκτέιλ
χικ πως σε λένε? Έχεις και μειλ?

Έχω μου λέει κι όλο γελάει
τίποτα πλέον, δεν με χαλάει

Πιάνει ποτήρι, μπαίνει κι ο πάγος
κάτι μου φτιάχνει, μα είμαι μάγος

Μου λέει ορίστε, πάρε Μοχίτο
μα εγώ τον δυόσμο, τον βλέπω βλίτο

Χικ τι είναι τούτο, αναρωτιέμαι
σώπα και πίνε, μου λέει, καημένε

Και τι να κάνω, κάνω το Γκούφη
το 'πια το ξύδι χικ μονορούφι

Έχω αρχίσει, να κάνω οχτάρια
έχω λαλήσει, ωωωπ παλικάρια

Οι αντοχές μου, πήγανε βόλτα
δεν μοιάζει τίποτα, πια όπως πρώτα

Θέλω τηλέφωνο, να της ζητήσω
στυλό δε βρίσκω, να μη γαμήσω

Μα και να έβρισκα, δεν θα μπορούσα
ούτε ένα νούμερο, να της ζητούσα

Αφού είμαι χάλια, παιδιά το ξέρω
ούτε τα σύμφωνα, πια δεν προφέρω

Αυτή με βλέπει και περιμένει
σούπα πως είμαι, καταλαβαίνει

Άστο μου κάνει ,μην κάνεις κόπο
άλλον θα βρούμε, καινούργιο τρόπο

Παίρνει απ το χέρι, το κινητό μου
και κάνω αμέσως, βούρ τον σταυρό μου

Γράφει το νούμερο, το κιν μου πίσω
ήρθε η ώρα μου, να χαιρετήσω

Bye της λέω, χικ θα σε πάρω
πολύ εσένανε, χικ σε γουστάρω

Κι εγώ μου λέει, και το φωνάζει
και η φωνή της, διπλή μου μοιάζει

Κι έτσι στο τέλος, γυρίζω σπίτι
α ρε μεγάλε, λέω αλήτη

Είσαι αρχηγέ μου, πολύ γαμάω
και στο κρεββάτι μου λιποθυμάω

Στις τρείς ξυπνάω, το μεσημέρι
είναι χειμώνας, ή καλοκαίρι?

Μες το κεφάλι, χτυπούν καμπάνες
καφέδες φέρτε μου, δυό νταμιτζάνες

Κι ένα μισόκιλο, θέλω Ντεπόνι
να αναβράσουνε, όλοι οι πόνοι

Ψάχνω και βρίσκω, το κινητό μου
που εκεί μέσα, ειν το γραφτό μου

Πέντε και δύο, εφτά και έξι
δεν απαντάει, ε θα χει μπλέξει

Σκέφτομαι λίγο και ξαναπαίρνω
ε σήκωσέ το, το γαμημένο

Κάποια στιγμή, ωπ το σηκώνει
κι έχω χαρούλες, στο παντελόνι

Όμως ακούω, παιδιά με φρίκη
είναι ένας άντρας, δεν είναι η Βίκυ

''Ναι σας ακούωωω'' ακούω να λέει
και η καρδούλα μου, σχεδόν πια κλαίει

Τη Βίκυ θέλω, λέω με χάρη
μοιάζει η φωνή, μου like μοσχάρι

Ποια Βίκυ όμορφε, λάθος θα κάνεις
εμένα οι πάντες, με λένε Ντάνι

Ωπ σόρι λέω, ρε συ Ιορδάνη
ρε πούστη η τύχη μου, πλάκα μου κάνει

Μάλλον μου δώσαν, νούμερο λάθος
του λέω και πέφτει, στο χώμα η γνάθος

Ε δεν πειράζει, μου λέει με νάζι
και η φωνή του, πια φλόγες βγάζει

Ωπ τον ακούω και κάτι νιώθω
έχει γεμίσει, τ αυτί μου πόθο

Α δεν πειράζει, μου λέει και λιώνει
χάθηκε η αγάπη μου στο παντελόνι

Μια και σε βρήκα, μια και με πήρες
έστω και έτσι, πάμε για μπύρες?

Ρωτάει να πιάσει, μ άδεια γεμάτα
όμως ο Ντάνι, θα φάει πατάτα

Μπα ρε συ Ντάνι, δεν το νομίζω
πια δεν με κόβω, να το γυρίζω

Του λέω και γρήγορα, το κιν μου κλείνω
δεν ειν του γούστου μου, να παρεκκλίνω

Πω ρε τι μου μελε, να με πετύχει
εμένα κέντραρες, πουτάνα τύχη

Αντί για Βίκυ, μου στειλες Ντάνι
πόσο μαλάκας, να νιώσω φτάνει

Λέω και για ώρα, πια σιχτιρίζω
πάει κι η Βίκυ μας, τώρα τη βρίζω

Πάει που λέτε, φίλοι μου τέλος
κι απ την καρδιά μου, λείπει το βέλος

Ε τι να κάνεις, έτσι τυχαίνει
και στα καλύτερα, παιδιά συμβαίνει

Έτσι ειν ο έρωτας, ένα μοχίτο
μυρίζει δυόσμο, μα η γεύση βλίτο...



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...