ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΤΗΛΕΧΟΥΛΙΓΚΑΝ

Πριν δυό μέρες είχα πάει στο σπίτι του φίλου μου του Χρίστου να δούμε Παναθηναικός - Ολυμπιακός. Εγω ως γνωστόν γαύρος εξαπανέκαθεν και ο Χριστάκος βάζελος από κούνια. 

Είμαστε δύο τύποι που μπορούμε να δούμε πλάι πλάι αγώνα χωρίς μανούρες και φανατισμούς. Μπορώ να πω φτάνουμε σε επίπεδο να λέει ο ένας ότι το γκολ της ομάδας του ήταν οφσάιντ κι ο άλλος να λέει ότι, όχι κανονικό ήταν. Τέτοιος αλτρουισμός.

Τέλος πάντων υποψιάζομαι ότι υπάρχει κι άλλος τέτοιος πολιτισμένος και υγιείς σκεπτόμενος κόσμος που απλά αγαπά το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό και μπορεί να χαρεί έναν αγώνα.  Σε κάποια φάση ο Χρίστος με ρωτάει. 
- Ρε συ μπουρδάκι, από πότε έχεις να πας γήπεδο?
Βάζω μπροστά τη μηχανή του χρόνου και του λέω: Χμ. Πρέπει να ήταν ένα παιχνίδι πριν 6-7 χρόνια φιλικό, Ολυμπιακός - Μαγιόρκα όπου σιχάθηκα τη ζωή μου. Από τότε είμαι απλά τηλεχούλιγκαν - Και γιατί ρε συ? μου λέει. Να σου πω Χριστάκη μου.

Γιατί ρε συ, πάω στο γήπεδο, παίρνω την κοκακολίτσα μου, τα πασατεμπάκια μου και κάθομαι ήρεμος να απολαύσω έναν αγώνα και πρόσεξε, φιλικό. Ε στο πρώτο λεπτό ακούω γύρω μου: - Να να να το μουνί της μάνας σου μαλάκα Μπασινά. Ε λέω εντάξει. Γήπεδο  Καφρίλα. Αλλά δεν είχε τελειωμό αυτό το πράγμα. Μέχρι και το 90 το μόνο που άκουγες ήταν - Να να να το μουνί της μάνας σου μαλάκα Μπασινά όπου το παράπτωμα του άτυχου Μπασινά ήταν ότι υπήρξε κάποτε παίχτης του Παναθηναϊκού  Ω ναι. Κόψτε του τα πόδια και αφήστε τον να πεθάνει από αιμορραγία.

Μετά από αυτό, δεν ξαναπήγα γήπεδο. Θα μου πεις σιγά ρε φίλε και τι περίμενες να ακούσεις τη θεία λειτουργία  Θα πω όχι, αλλά οκ πλάκα έχει να ακούσεις το μπινελίκι στο διαιτητή  στον αντίπαλο παίχτη στον προπονητή, αλλά να το ακούσεις μια, δυο, τρεις. Όταν κολλάει η βελόνα καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με απλούς στόκους που το μόνο που ξέρουν είναι απλά να αλαλάζουν. Κι εγώ μέρος αυτού του όχλου δεν υπήρξα ούτε θα ήθελα να γίνω.

Να το χουν βγάλει και πανό. Μόνοι τους τα λένε. Επίπεδο. Τι να πεις. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι να ομολογήσω ότι είπα ένα ψεμματάκι πριν. Κι αυτό ήταν ότι υπήρξα μέρος του όχλου κι εγώ. Πότε? Στα 14 μου. Ολυμπιακός , Θύρα 7, εποχή προ Κωσκωτά όπου οι Βαρδινογιανναίοι κι ο βάζελος κυριαρχούσε. Στα 10 πέτρινα χρόνια. Θυμάμαι πήγαινα σχεδόν κάθε Κυριακή γήπεδο κι όποτε η ομάδα εφερνε καμια ισοπαλία ή έχανε, εγώ δεν μιλιόμουν για όλη τη βδομάδα μέχρι τον επόμενο αγώνα. Ο φανατισμός και η καφρίλα κυλούσαν στο αίμα μου. Η αρρώστια αυτή με είχε κυριεύσει και αντίδοτο δεν υπήρχε.

Δεν ήμουν βέβαια από τα τυπάκια που μπουκάρουν στο γήπεδο, πετάνε πέτρες ή παίζουν ξύλο με τους μπάτσους αλλά αν το συνέχιζα δεν θα αργούσε να συμβεί και αυτό. Όμως τελικά σώθηκα. Πως? Με το να μπώ στο γήπεδο και να συμμετέχω όχι να είμαι απλός θεατής. Πως έγινε αυτό? Απλά ένα Σάββατο πήγα να με δοκιμάσει η τοπική ομάδα σε ένα φιλικό, τους άρεσα και με πήρανε. Απλά.

Έτσι ξεκίνησε μια ιστορία που κράτησε σχεδόν 20 χρόνια και είχε μέσα τα πάντα που θα περίμενε ένας ποδοσφαιριστής να ζήσει. Εντάξει δεν έπαιξα Champions League ούτε στον τελικό το Μουντιάλ, αλλά βρέθηκα να έχω παίξει σε όλα σχεδόν τα γήπεδα του νομού Αττικής  σε κατηγορίες από Γ Εθνική μέχρι Γ τοπικό, να έχω κερδίσει πρωταθλήματα, να έχω ζήσει υποβιβασμό, να χω βγει πρώτος σκόρερ να χω χάσει πέναλτι, να κοιμηθώ πρώτη φορά σε ξενοδοχείο με αποστολή ομάδας, να πάω προετοιμασία 15 μέρες Αύγουστο στο βουνό, να βγάλω τα πρώτα μου λεφτά σαν επαγγελματίας, να με γνωρίζει ο κόσμος στη γειτονιά μου στο δρόμο, μεχρι που με γράψαν κι οι εφημερίδες...(!)

Καλά αυτή την εφημερίδα όταν τη δείχνω στο φίλο μου το Σπύρο μου λέει: Ασε ρε μαλάκα Photoshop την έκανες...:Ρ
Τες πα. Αλήθεια είναι. Βρέθηκα λοιπόν στη θέση του παίχτη. Το παίχτη που του βρίζουν τη μάνα οι αντίπαλοι οπαδοί, που του πετάνε μπουκάλια. Του παίχτη που θα πρεπε να κάνει σωστή διατροφή, να κοιμάται νωρίς, να λιώνει μες το γήπεδο στην προπόνηση, να κάνει θυσίες. Εν ολίγοις να ζήσει όλο το αντικείμενο που λέγεται ποδόσφαιρο εκ των έσω.

Και δεν το μετάνιωσα που το κανα αυτό. Με βοήθησε να καταλάβω πολύ καλύτερα τις έννοιες, αθλητισμός, φίλαθλος, φανατισμός και αντικειμενικότητα. Και με βάση αυτό να μπορέσω να βλέπω τα πράγματα στη συνέχεια από άλλο μάτι.

Τώρα πια παλαίμαχος γαρ και αποστασιοποιημένος απ όλα, το μόνο που μου χει μένει είναι να κάθομαι να παρακολουθώ από την τηλεόραση την ομάδα μου ή το πολύ πολύ να παίξω κάνα αγώνα μουντιαλίτο μια φορά στους 5 μήνες. Με καλύπτει όμως, δεν έχω παράπονο.

Το μόνο παράπονο που έχω είναι ότι εδώ και πόσα χρόνια το θέμα του πολιτισμού και του σεβασμού μέσα στα γήπεδα δεν έχει αλλάξει. Οι ίδιοι κάφροι που υπήρχαν πριν 20 χρόνια ζούν και βασιλεύουν μέχρι σήμερα. Και κάθε χρονιά αναθρέφονται και νέα φυντάνια. Λες και υπάρχει ένας υπόγειος μηχανισμός κατασκευής οπαδών, που δημιουργείτε μέσα από τις ίδιες τις ομάδες με σκοπό τι άλλο? Τα χρήματα.

Και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις ότι υπάρχει. Όταν η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, είναι πρώην η νυν υπόδικοι, λαμόγια του κερατά, επιχειρηματίες που θέλουν να ξεπλύνουν λεφτά, μπράβοι της νύχτας και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σου από βρωμιά και δυσωδία, τότε μπορείς εύκολα να φανταστείς ποιοι είναι οι φίλαθλοι που αναζητούν.

Αναζητούν εσένα φίλε που δουλεύεις 50 ώρες για 3,60 που σιχαίνεσαι τη ζωή σου, αναζητούν εσένα που έχεις βρεθεί στα παγκάκια του Ζαππείου και ψάχνεις τη δόση σου, αναζητούν οποιαδήποτε ευάλωτη κατηγορία ανθρώπων που θέλει να ξεσπάσει και που θα μπορούν να χειριστούν εύκολα, με αντίτιμο την ''αγάπη'' για την ομάδα. Όταν η κοινωνία σου ρίχνει καρπαζιές, εσύ ψάχνεις να ανήκεις κάπου για να τρώς λιγότερες και εκεί στηρίζεται ο εκάστοτε Ολυμπιακάρας η Παναθηναικάρας πρόεδρος σου που σου πουλάει οπαδιλίκι για να έχει εξασφαλισμένο έναν πολυπληθή στρατό για την όποια στραβή του κάτσει στο μέλλον. Και σου τα παίρνει κι από πάνω.

Κι εσύ μαλάκα μου τσιμπάς στο τυράκι που σου πετάνε αυτοί, διαβάζεις με καμάρι στην παραλία και στην καφετέρια την ''αντικειμενική'' εφημερίδα της εκάστοτε ομάδας σου και επιβεβαιώνεσαι ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Μήπως να το παιρνες αλλιώς?

Το παιχνίδι είναι στημένο και από πρίν ξεπουλημένο. Παρ το χαμπάρι. Εσύ πρέπει να το καταλάβεις πρώτος αυτό κι εσύ είσαι αυτός που πρέπει να ζητήσεις πρώτος να κόψουν 5 βαθμούς απ την ομάδα σου γιατί μπούκαραν στο γήπεδο οι ''φίλαθλοι'' ζητώντας δικαιοσύνη. Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να ζητήσεις υποβιβασμό της ομάδας σου στη Δ Εθνική γιατί έχει καταχραστεί τα λεφτά του Δημοσίου. Εσύ είσαι αυτός που δεν πρέπει να ξαναγοράσεις βαμμένη εφημερίδα στηρίζοντας το σάπιο τους σύστημα. Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να απαιτήσεις την αλλαγή. Μόνο τότε θα μπορείς να χαρείς την επιτυχία και να νιώσεις τη χαρά που μπορεί να προσφέρει ο αθλητισμός. Αλλά φοβάμαι ότι μέχρι τότε θα περάσουν πάρα πολλά χρόνια.

Το ματς τελειώνει, φέραμε ισοπαλία και οι οπαδοί μας γιουχάρουν την ομάδα μας που έχει πάρει το πρωτάθλημα απ το Μάρτιο με 345 βαθμούς διαφορά και που δεν κατάφερε να ρίξει στο βάζελο 7 γκόλ. Αλλάζουμε κανάλι και βλέπουμε στο ΟΑΚΑ να χουν μπουκάρει μέσα οι οπαδοί της ΑΕΚ να ρίχνουν ξύλο σε 19χρονα παιδάκια και να διακόπτουν το παιχνίδι καταδικάζοντας την ομάδα σε υποβιβασμό στη Β Εθνική για πρώτη φορά στην 89χρονη ιστορία της. Γιατί? Γιατί η ΑΕΚ δεν πέφτει ρε μουνιά για αυτό. Τρομερή δικαιολογία...

Η λογική λοιπόν του όχλου εξακολουθεί να υφίσταται. Ούτε και σε αυτή την τραγική της στιγμή δεν την άφησαν να πέσει τουλάχιστον με αξιοπρέπεια. Αλλά τί να περιμένεις. Όταν υπάρχει πρόσφορο έδαφος και όταν βρίσκονται οι κατάλληλοι να στηρίξουν τέτοιες απόψεις με δηλώσεις του στυλ:

Τι να πείς απο κεί και πέρα. Περαστικά μας....

ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΑ ΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Και εντάξει. Τα χουμε ξαναπεί με το τέλος του κόσμου. Υποθετικά μας απέμειναν 3 μέρες. Κλαψ. Ίσως αυτό το κείμενο να είναι και το τελευταίο πράγμα που γράφω. Αλλά ας μην αρχίσω με τα κλαψομούνικα. Θα τα κρατήσω για το τέλος. Όχι του κόσμου. Του κειμένου...

Που λέτε μετά την αποκάλυψη που προέβλεψαν οι φίλοι μας οι Μάγιας  που δεν ξέρω τι έπιναν αλλά θα ταν καλό πράμα, αυτό το κειμενάκι θα χαθεί στο υπερπέραν. Ίσως κάποτε, κάποια άλλη φυλή των Αliens, να βρει το ψηφιακό αποτύπωμα του blog μου μετά από 200.000 χρόνια και να προσπαθήσει να μεταφράσει στα εξωγήινα αυτή την αρχαία μπάσκλάς γλώσσα που χρησιμοποιώ.
Φαντάζεστε πλάκα πάντως. Ο εκάστοτε Ε.Τ., να πιάσει να αναλύει, μία μία τις ιστορίες μου. Κάψιμο. Θα βγάλει το συμπέρασμα ότι το ανθρώπινο γένος θα ταν εντελώς ΓΤΠ. Αλλά ας μην γίνω αγενής. Να του απευθύνω έναν χαιρετισμό μιας και θα διαβάσει κι αυτό. So my friend..

Ας επανέλθω όμως στην τάξη. Θα θελα να ρωτήσω εσάς αγαπητοί μου αναγνώσται. 
Αν σας έμεναν 3 μέρες υπόλοιπο μέχρι να ρθει ο Αρμαγεδών, ποια θα ταν τα πράγματα που θα θέλατε να πείτε ή να κάνετε πριν τα τινάξουμε παρέα?

Δεν μιλάτε. Ε πως να μιλήσετε, αφού δεν το χω δημοσιεύσει το κείμενο ακόμα. Πρέπει να κάνω εγώ την αρχή μάλλον. Και θα την κάνω. Θα ερωτήσω ρητορικά τον εαυτό μου. 
- Αν σου μέναν λίγες μέρες λοιπόν καλέ μου φίλε Lab, ποια είναι αυτά τα πράγματα που θα θελες να κάνεις?

Χμ. Θέλει σκέψη το πράγμα. Νιώθω σαν μελλοθάνατος που με ρωτάνε για το τελευταίο του γεύμα. Χμ. Λοιπόν θα θελα μια πιατέλα ντολμαδάκια (όχι γιαλαντζι και μαλακίες) με γιαούρτι πρόβειο με πέτσα. 
Ω ρε πούστη μου πείνασα. Μισό πάω κουζίνα. 

Ήρθα. Ας σοβαρευτώ. Λοιπόν μια που το γραψα θα πω το πρώτο που μου 'ρθε στο μυαλό. Έτσι αυτόματα. Το πρώτο που μου ρχεται λοιπόν είναι να μην κάνω τίποτα. Ναι γιατί έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ξέρεις, πότε θα σου ρθει ο ουρανός σφοντύλι. Άρα ποιά η διαφορά? Επειδή τώρα γνωρίζω την ακριβή ημερομηνία? Θα αλλάξω τη συμπεριφορά μου και τις συνήθειες μου? Μπα. Πολύ υποκριτικό δεν θα ναι? Είναι όπως μετανοούν οι ετοιμοθάνατοι επειδή ξέρουν ότι έρχεται ο κυρ Χάρος να τους πάει άτα προς κόλαση. Πολύ συμφεροντολογικό ε?

Αν το σκεφτώ λοιπόν φιλοσοφικά δεν τρέχει τίποτα. Μπορεί να πήγαινα και στην δουλειά την τελευταία μέρα. Αν είχα δουλειά βέβαια..:Ρ
Αλλά για τη χαρά του κειμένου κι έστω ότι θα με πιάσει μια καούρα να κάνω κάτι που δεν έχω κάνει μέχρι τώρα, θα σας πω. (Άιντε μας γκάστρωσες)

Νομίζω λοιπόν  ότι τα περισσότερα πράγματα που θα ήθελα να κάνω, θα χαν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις. Με όλους όσους γνώρισα και μίλησα πάνω σ αυτόν τον μάταιο τούτο κόσμο που έτυχε να βρεθώ. Θα θελα λοιπόν να περάσω μπροστά απ όλους όσους ξέρω και να τους κοιτάξω στα μάτια. Έναν προς έναν. Και θ άρχιζα από αυτούς που θα θελα να τα χώσω. 

Θα τους έλεγα λοιπόν...

- Ξέρεις κάτι? Νομίζω ότι δεν αξίζεις μία. Χειραγωγείς κι εκμεταλλεύεσαι ανθρώπους για το συμφέρον σου. Θα θελα να σε αρχίσω στις κλωτσιές.

- Ξέρεις κάτι? Είσαι παρτάκι μεγάλο. Κοιτάς τον κόσμο αφ υψηλού και νομίζεις ότι όλα γυρνάνε γύρω σου. Θέλω να σου πω ένα μεγάλο άντε και γαμήσου.

- Ξέρεις κάτι? Μην νομίζεις ότι είμαι χαζός. Ξέρω πολύ καλά τι θες να κάνεις, άλλο που κάνω το μαλάκα. Θα 'ρθει κι εσένα η ώρα σου. 

Μετά θα συνέχιζα πιο ήπια.... 

- Ξέρεις κάτι? Ήθελα να με βοηθήσεις κάποτε, αλλά δεν στο ζήτησα γιατί δεν ήθελα να νομίζεις ότι πήγα να σε εκμεταλλευτώ.

- Ξέρεις κάτι? Μερικά πράγματα που κάνεις με ενοχλούν. Αλλά δεν σου πα τίποτα γιατί δεν ήθελα να τσακωθούμε.

- Ξέρεις κάτι? Δεν έχω καταλάβει γιατί χάθηκες. Θα θελα να μου πεις τι συνέβη κι αν φταίω εγώ να μπορέσω να το διορθώσω.

Και στο τέλος...

- Ξέρεις κάτι? Είχα λυπηθεί πολύ τότε που σου χε συμβεί αυτό. Δεν ήρθα να σου συμπαρασταθώ. Με συγχωρείς.

- Ξέρεις κάτι? Ήξερα κάποια πράγματα που σε αφορούσαν και δεν στα είπα ποτέ. Ήμουν σε δύσκολη θέση. Συγνώμη.

- Ξέρεις κάτι? Ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα αλλά δεν το αποφάσισα ποτέ μου. Πάντα δεν είχα αρκετό χρόνο. Με συγχωρείς γι αυτό.

-  Ξέρεις κάτι? Νομίζω ότι σε αδίκησα. Σκέφτηκα κάποιες φορές για σένα κάποια πράγματα που τελικά δεν ίσχυαν. Με συγχωρείς.

- Ξέρεις κάτι? Πέρασα πολύ όμορφες στιγμές μαζί σου. Με συγχωρείς που δεν σου έδειξα ποτέ αρκετά πράγματα ώστε να το καταλάβεις.

-  Ξέρεις κάτι?  Χάρηκα που σε γνώρισα και ήρθες στην ζωή μου. Αυτό που μ αρέσει σε σένα είναι ότι σε νιώθω δίπλα μου σε κάθε ανάγκη μου. Σ ευχαριστώ.

- Ξέρεις κάτι? Κάποτε σε είχα ερωτευτεί. Δεν τόλμησα όμως να στο πω.

- Ξέρεις κάτι? Σ αγαπάω. Δεν στο πα ποτέ.

Αυτά είναι μερικά, από αυτά που θα θελα να πω εγώ. Και θα με ρωτήσετε εδώ. Και γιατί δεν τα λες? 
Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που δεν λέτε κι εσείς τα δικά σας. Για το ότι πιστεύουμε ότι πάντα θα έχουμε τον χρόνο να τα πούμε. Και περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή. Και η στιγμή αυτή τελικά ποτέ δεν είναι η κατάλληλη. Και αφήνουμε το χρόνο να κυλά και να ποτίζει το σώμα μας με αδυναμίες. Και αφήνουμε να υπερισχύουν μέσα μας, η ντροπή, το συμφέρον, η αδιαφορία, ο χρόνος, η δειλία κι ο καθωσπρεπισμός. Και περιμένουμε. Κι όλο περιμένουμε. Και τελικά δεν λέμε τίποτα... 

Όμως υπάρχουν και κάποιοι που τα λένε. Αυτούς πραγματικά τους παραδέχομαι. Αλλά δυστυχώς δεν είμαστε όλοι έτσι. Μερικοί αρκούμαστε σε κάποια λίγα που τολμήσαμε να πούμε. Αλλά ποτέ δεν είναι όλα. Και ποτέ δεν θα είναι. Αλλά δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος του κόσμου για να αρχίσουμε. Κι αν σου είναι πιο εύκολο να πεις ένα ''Άντε γαμήσου'' σε κάποιους, καλύτερα άστο να το πεις τελευταίο. Ξεκίνησε πρώτα με το ''Ευχαριστώ'' και το ''Συγνώμη''. Ίσως μετά να μην έχεις την ανάγκη να πεις τίποτε άλλο...

ΚΛΙΚ

Τέσσερις το πρωί.
Ο ύπνος πάλι δεν έρχεται και τι να κάνεις.
Κάθεσαι στον υπολογιστή σου και χώνεσαι ανάμεσα σε παλιά αρχεία,
κείμενα και φωτογραφίες.
Και κολλάς. Κολλάς εκεί όπως συνήθως. Στις φωτογραφίες.
Όλη η ζωή σου σε ένα φάκελο.
Και ανοίγεις και βλέπεις.
Και ψάχνεις και γελάς και θυμάσαι και νοσταλγείς κι αναθεωρείς.
Παλιές αγάπες, η φάτσα σου παιδί, χαμένοι φίλοι.
Όλα τόσο συμπυκνωμένα.
Ένα κλικ στην επόμενη κι αμέσως το μυαλό σου πλημμυρίζει συναισθήματα.
Συναισθήματα και γιατί.
Τόσα χαμόγελα, τόσα αστεία. Τόση αγάπη. Που πήγαν?
Θέλεις κι άλλα. Ανοίγεις ένα νέο φάκελο.
Κι όσο πηγαίνεις προς τα πίσω τόσο ζητάς περισσότερα.
Η Μαρία, ο Βασίλης, η Έλενα, Ο Χρίστος, η Σοφία, ο Αλέξανδρος.
Όλοι μαζί. Τόσο δίπλα και τόσο μακρυά. Ένα δευτερόλεπτο και μια δεκαετία.
Όλα ένα κλικ.
Και μοιάζουν όλοι τους τόσο αληθινοί.
Τα μάτια τους, τα ρούχα τους, το χαμόγελό τους.
Όλα τόσο χρωματιστά και τόσο ασπρόμαυρα.
Και τόσο σιωπηλά. Κουβέντα δεν παίρνεις.
Αλλά δεν πειράζει. Τι να τα κάνεις τα λόγια.
Μόνο υποσχέσεις σου χουν αφήσει κι ασυνέπειες.
Οι φωτογραφίες όμως σχεδόν ποτέ.
Κάθονται εκεί απέναντι να σου λένε με χίλιες λέξεις τις αλήθειες σου.
Μόνος μαζί τους στο δωμάτιο να τις κοιτάς.
Να πολεμάς τις στιγμές σου.
Κι έχεις την αίσθηση ότι είναι όλοι εδώ δίπλα.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Τους ακούς όλους να μιλούν, να φωνάζουν, να γελάνε.
Και θυμάσαι μόνο τα όμορφα.
Δεν μπορείς να κρατήσεις κακία σε μια φωτογραφία.
Ούτε σ αυτούς που είναι μέσα.
Είναι τόσες στιγμές τραβηγμένες τυχαία μαζί αλλά δεμένες τόσο όμορφα.
Και την ομορφιά τους την βλέπεις μόνο εσύ.
Γιατί μόνο εσύ ξέρεις τα μυστικά που κρύβονται από πίσω.
Μόνο εσύ ξέρεις τις κρυφές τους ιστορίες.
Την βραδιά της Τσικνοπέμπτης, την εκδρομή στη Δράμα, το πάρτι των γενεθλίων σου.
Είναι η δική σου ιστορία.
Το δικό σου soundrack, που ναί.
Μπορεί να μοιάζει τόσο μικρό μπροστά στις απέραντες μελωδίες του χρόνου,
όμως είναι δικό σου.
Και μόνο δικό σου.
Τα τσιγάρα τελειώνουν.
Ένα τελευταίο άλμπουμ.
Μια τελευταία δόση από τη ζωή σου.
Να ψάχνεις να βρεις γιατί σε τρομάζει το παρόν σου και να βουτάς στο χτες.
Μήπως βρεις το μυστικό.
Μήπως το άφησες κάπου εκεί πίσω κάπου χωμένο ανάμεσα στα κίτρινα φόλντερ.
Πόσο ωραία θα ταν να μπορούσες να βουτήξεις μέσα σε ένα από αυτά.
Η έστω σε μία μόνο φωτογραφία.
Να ξαναζήσεις ότι σ έκανε να νιώθεις υπέροχα.
Δεν γίνεται όμως και το ξέρεις.
Δεν μπορείς να διαλέξεις χρόνια.
Δεν μπορείς να διαλέξεις στιγμές.
Όμως μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.
Μπορείς να ψάξεις για καινούργιες.
Όσες γίνεται.
Όσες η ζωή και η τύχη σου ορίσουν.
Μια νέα μέρα αρχίζει σήμερα.
Κι είναι γεμάτη κλικ.
Καλημέρα.

ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΧΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙ

Φίλοι μου. Θα σας πω σήμερα ένα μεγάλο μυστικό που το κρατούσα καλά κρυμμένο στα βάθη της ψυχής μου. Οι καταστάσεις ήρθαν έτσι που νομίζω ότι έφτασε η στιγμή να το αποκαλύψω. Ακούστε λοιπόν.


Όταν ήμουν πιτσιρικάς παρακάλεσα τον Άγιο Βασίλη μιά χρονιά να μου φέρει τις γιορτές μια μηχανή του χρόνου. Με χαρά του έγραψα ένα γράμμα γιατί ήθελα να ταξιδέψω στο μέλλον όπου θα έβλεπα απίστευτα πράγματα. Φανταζόμουν ότι τότε τα αυτοκίνητα θα πετούσαν, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τη σκέψη και θα γινόμασταν αόρατοι.!  Η τεχνολογία θα είχε αναπτυχθεί τόσο πολύ που όλοι μας θα περνούσαμε μια ζωή τέλεια!


Και ως εκ θαύματος αγαπητοί μου ο Άγιος Βασίλης μου απάντησε! Και μου έστειλε την χρονομηχανή! Αλήθεια σας λέω.! Χωρίς να χάσω χρόνο που λέτε μπούκαρα μέσα. Πάτησα το κουμπί και βγήκα 30 χρόνια μετά. Το 2012. WOW! Ρε πού είναι τα αυτοκίνητα που πετάνε? Πουθενά. Μήπως είμαι αόρατος? Παπάρια. Το μυαλό μου? Τα ίδια σκατά.  Ε είπα, ας κάνω μια βόλτα στην Αθήνα. Κάτι θα χει αλλάξει δεν γίνεται...

Ορίστε? Μα τι έγινε? Μήπως χάλασε η μηχανή του χρόνου? Πως βρέθηκα στο 1940? WTF? Μα όχι. 2012 λέει το κοντέρ. Ρεεεεεεεεε που ναι τα ιπτάμενα αυτοκίνητα ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε. Με κοροϊδέψανε...


Αναρωτήθηκα. Μα πως έγινε αυτό. Ρε μπας κι έπεσα σε πόλεμο? Μήπως είμαι σε άλλη χώρα? Μα. Για μισό λεπτό. Εκεί αριστερά δεν είναι η Ακρόπολη? Ρε πούστη μου δεν γίνεται. Ας ρωτήσω. Α μια γιαγιούλα.
- Καλημέρα γιαγιά
- Καλημέρα παιδάκι μου.
- Τι γίνεται εδώ? Στην Ελλάδα δεν βρίσκομαι?
- Προς το παρόν ναι αλλά όπου να ναι...
- Δηλαδή?
- Άστο παιδάκι μου τι να σου λέω τώρα
- Τέλος πάντων να σε ρωτήσω γιαγιά τι συμβαίνει εδώ, βλέπω κλειστά τα μαγαζιά, άστεγους στους δρόμους, κόσμο στα συσσίτια. Τι γίνεται? Μήπως έχουμε πόλεμο?
- Έχουμε παιδάκι μου. Με τους Γερμανούς.
- Ε μα πάλι? Αφού το 40 τελείωσε αυτό δεν τελείωσε?
- Ξανάρχισε αγόρι μου. Αλλά αυτή τη φορά χωρίς όπλα και σφαίρες
- Δηλαδή?
- Πολλά ρωτάς παιδί μου. Πρέπει να φύγω. Να προλάβω το συσσίτιο. Γειά σου.
- Εμμ γεια...

Αν η ιστορία αυτή ήταν αληθινή αγαπητοί μου κι εγώ ο πρωταγωνιστής, όταν θα μάθαινα για το τι συμβαίνει σήμερα, το 2012 στην χώρα μας, στην Ευρώπη, στον πλανήτη Γη γενικότερα, θα πέθαινα από ντροπή. Όχι αν το ήξερα δεν θα θελα να μπω στη μηχανή του χρόνου. Όχι.


Γιατί? Τι γιατί? Κοιτάξτε ξανά τις φωτογραφίες πιο πάνω. Οχι δεν είναι προϊον μοντάζ. Κοιτάξτε τις και πέστε μου. Αυτές είναι οι φωτογραφίες από τα όνειρα που κάναμε μικροί? Αυτές είναι οι φωτογραφίες από τα απίστευτα που θα συνέβαιναν? Αυτές είναι οι φωτογραφίες απ τον πολιτισμό? 
ΠΟΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ. ΠΟΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ!!!!! Πόσο μπορώ να φωνάξω μέσα από τις λέξεις. Μέσα από μια σελίδα. ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ!


Σ έναν πλανήτη όπου οι άνθρωποι κατάφεραν κι έφτασαν στο φεγγάρι.
Σ έναν πλανήτη όπου μπορείς να μαθαίνεις τι γίνεται στην άλλη άκρη του σε ένα δευτερόλεπτο.
Σ έναν πλανήτη όπου συμβαίνουν καθημερινά ιατρικά θαύματα.
Σ ένα πλανήτη όπου τα αδύνατα γίνονται δυνατά, δεν καταφέραμε να εξασφαλίσουμε σε όλο τον κόσμο τα αυτονόητα.


ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΠΙΤΙ, ΦΑΓΗΤΟ


ΝΑ ΧΕΣΩ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΜΕΣΑ ΡΕ. ΝΑ ΧΕΣΩ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΑ. ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΜΕ ΓΡΑΒΑΤΕΣ ΟΛΟΙ.


Ζούμε όλοι ένα θέατρο του παραλόγου και παρακολουθούμε από τους δέκτες μας ένα αλισβερίσι κάτω απ το τραπέζι συσκευασμένο κάθε φορά με το κατάλληλο περιτύλιγμα. Τα ομόλογα, οι συμβάσεις, οι μετοχές, το δάνειο, η ανάπτυξη, οι δείκτες, τα spreads, οι off shore, η ισοτιμία, οι τράπεζες, οι τιμές και οτιδήποτε σάπιο ανακάλυψε ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να πλουτίζουν οι λίγοι σε βάρος των πολλών. Αίσχος

Βρήκαν τρόπους για να γίνουν πιο πλούσιοι και να ευημερήσουν κάποιοι, πουλώντας αέρα κοπανιστό και παίζοντας στο μπαρμπούτι τύχες ανθρώπων και λαών. Τομάρια χρηματιστές, επιχειρηματίες του κώλου, μαριονέτες πολιτικοί και διάφορα άλλα παράσιτα αποτελούν ένα συνονθύλευμα από σιχαμένους απατεώνες του χειρότερου είδους χωρίς να λογαριάζουν ηθικές αξίες, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, σεβασμό, ευγένεια, δικαιοσύνη, αλήθεια. Κι εμείς οι υπόλοιποι? Τι κάνουμε? Τα δεχόμαστε όλα αυτά με αντάλλαγμα ψίχουλα. Τα ψίχουλα της αξιοπρέπειάς μας. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι να συμμετέχω σε αυτό το πανηγύρι που κάποιοι ονομάζουν ανθρώπινο πολιτισμό. Αίσχος

Ζούγκλα είμαστε και τίποτα άλλο. Μια ζούγκλα του χειρότερου είδους όπου ο ένας προσπαθεί να κατασπαράξει τον άλλο. Και ούτε καν ζούγκλα. Αδικώ τη λέξη. Γιατί τουλάχιστον στη ζούγκλα ένα θηρίο θα φάει όσο χρειάζεται για να επιβιώσει. Όσο χρειάζεται. Δεν θα τα κατασπαράξει όλα γιατί μετά δεν θα έχει τίποτα. Άλλα τελικά τα θηρία δεν ζουν εκεί. Ζουν εδώ. Εδώ όπου αχόρταγα εμετικά αποβράσματα θέλουν να εξαφανίσουν  τους πάντες και τα πάντα. Εδώ που σου λένε ότι όσα περισσότερα αποκτήσεις τόσο καλύτερα. Εδώ ζούμε, στον πλανήτη των απλήστων. Εδώ.

Δεν έχω κάτσει μπροστά σε συσσίτιο. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Αλλά δεν θα ντραπώ να κάτσω. Δεν θα ντραπώ γιατί θα είμαι ήσυχος με τη συνείδησή μου. Και η μόνη ελπίδα που μας έχει μείνει είναι αυτό. Η συνείδηση. Η συνείδηση που έχει ο καθένας μέσα του.

Θα κάτσω λοιπόν μπροστά στην ουρά. Και δεν θα στεναχωριέμαι. Γιατί θα ξέρω ότι εγώ τουλάχιστον δεν άφησα κανέναν γυμνό για να φοράω ακριβά ρούχα. Γιατί θα ξέρω ότι δεν άφησα κανέναν άστεγο επειδή ήθελα να έχω δέκα σπίτια. Γιατί θα ξέρω ότι δεν άφησα κανέναν να πεινάσει αρπάζοντας το δικό του φαγητό. 
Θα σταθώ στην ουρά λοιπόν. Και δεν θα με πειράζει που δεν θα έχω δουλειά. Που δεν θα έχω χρήματα. Που δεν θα έχω φαγητό. Θα χαμογελάω. Με όλη μου την ψυχή. 
Γιατί τουλάχιστον ψυχή θα έχω. Ψυχή και συνείδηση...

ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΘΑ ΝΑΙ ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ

Άντε πάλι. Δηλαδή ρε παιδιά κάτι υποχθόνιο συμβαίνει μ αυτούς τους διαγωνισμούς δεν γίνεται. Πρέπει να παίζει κρυφός manager που με προμοτάρει, δεν εξηγείται αλλιώς. Και εξηγώ. Σε διαγωνισμό ποίησης αυτή τη φορά (το χω κάψει το ξέρω) που παρεμπιπτόντως πάλι δεν πήρα χαμπάρι πότε έγινε έμαθα χτες τα εξής αποτελέσματα:

Οι 16 δάσκαλοι Λογοτεχνίας του Μικρού Πολυτεχνείου έδωσαν 3 διακρίσεις για τους συμμετέχοντες στον "Κήπο Των Κρυμμένων Ποιητών" που τα έργα τους επελέγησαν ανάμεσα σε 76 συμμετοχές:

1. Απουσία (Π. Λαμπρίδη) παμψηφεί 16
2. Βασιλική (Χ. Δασκαλάκη) 15
3. Μετακόμιση (Α. Μητροπέτρου) 13

 Δηλαδή δεκαέξι κατασκευαστές πλυντηρίων εεεεμ ποιημάτων συνιστούν Λαμπρίδη. Λοιπόν άμα δεν παίζει λαμογιά στη μέση θα βάλω υποψηφιότητα του χρόνου και για τη Γιουροβίζιον. Τέλος. Και στην τελική τι, καλύτερο ήταν το Aphrodisiac που βγήκε πρώτο φέτος? Θα σκαγα να πούμε με μια τραγουδάρα που θα γραφα και θα πήγαινα Αζερμπαϊτζάν για πλάκα. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι Αζερμπαϊτζάν? Μαλακία. Άστο καλύτερα για του χρόνου.

Λοιπόν επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και δεν με παίρνει να πτωχύνω κι άλλο σας παραθέτω εδώ το ποίημα μου που κέρδισε τον διαγωνισμό. 

απουσια

 

Κι είμαι ακόμα εδώ λοιπόν.

Οι ώρες περνούν οι μέρες φεύγουν τα βράδια χάνονται.

Γράψε μου σήμερα, σου γράφω σήμερα, αύριο ίσως να μην μπορούμε να λυπόμαστε.

Σκέφτομαι

Σκέφτομαι τόσες μέρες πως δεν γέμισαν, τόση ομορφιά τόση ζωή,

πως μου ξέφυγαν.

Ψάχνω να βρω κάτι, ένα σκοπό, ένα ιδανικό.

Πες μου πως εσύ το χεις βρει.

Μακάρι να χα κάτι να αγαπώ, ή να μισώ. Όλα περνάνε κι απ τα δύο.

Προσπαθώ.

Προσπαθώ να βρω κάτι σταθερό. Μάταια.

Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μην κάνω τίποτα.

Έμαθα

Έμαθα να αγαπώ ότι έχω χάσει

Θα κάνω μια άρρωστη απόπειρα να βρω μια αστραπή χαράς.

Θέλω πιο πολλά

Πιο πολλά όμως...

Θέλω να σου γράψω παντοτινή μου φίλη, κορίτσι τρομαγμένο

Πρέπει να σου γράψω όμως το λυχνάρι της νύχτας μου το χουν σβήσει.

Κρίμα, κι ήθελα τόσα πολλά απόψε να σου πω.

Δεν με νοιάζει όμως θα γράψω στο σκοτάδι.

Ίσως το πρωί να το χω μετανοιώσει

Αλλά το θέλω

Το θέλω τόσο πολύ τώρα που δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο

Μπορεί αύριο να μην υπάρχω για να μπορώ να μετανιώνω.

Βυθίζομαι εδώ σε έναν ύπνο μοιραίο χωρίς όρεξη να υπάρξω.

Πες μου

Πες μου ότι εσύ ζεις, ότι υπάρχεις. Να ζηλέψω, να προσπαθήσω.

Κινδυνεύω εδώ σε ένα μέρος που δεν ξέρω και σε κάποιες μέρες που παραμονεύουν.

Φοβάμαι.

Φοβάμαι μοναχός στο σκοτάδι και κάνω θόρυβο

Γυρεύω κάποιον. Εμένα. Εσένα. Που είσαι. Που είσαι.

Βλέπω τα μάτια σου τη νύχτα μοναδική παρέα, που χάνονται όμως το ξημέρωμα.

Όλα τελειώνουν και πάλι από την αρχή. Είμαι. Θέλω.

Στιγμές έξω από τον ύπνο μου ανάβει το πάθος για τη γέννηση μου.

Ξέρεις πως εγώ δεν γεννήθηκα ακόμα κι ας λέω πως έζησα τόση ζωή

Περιφέρομαι μέσα σε πλέγματα.

Ο κόσμος με βλέπει, με ονομάζει, με αγγίζει.

Ακούει τη φωνή μου.

Δεν γνωρίζει τη μυστική μου απουσία.

Κάπου κοντά όμως θα δώσω το παρόν.

Κάθε πρωί πασχίζω να βρω το φως, μια μορφή αγαπημένη.

Σιγά σιγά περνάω προς την έξοδο.

Θα βγω και να ξέρεις, πως όποιοι μας αγάπησαν θα είναι οι αγαπημένοι...

2/2/1996

Ναι καλά διαβάσατε. Γράφτηκε το 1996 όταν υπηρετούσα στη Θεσσαλονίκη. Ήταν το πρώτο πράγμα που έγραψα ποτέ. Και τώρα μετά 16 χρόνια πήρε βραβείο από 16 καθηγητές. Τελικά ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία. Ότι είναι να γίνει, κάποτε θα βρει το δρόμο του. Αργά η γρήγορα. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό που θα κρατήσω απ όλη αυτήν την ιστορία. Καλημέρα.

ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ

Πριν από 10 περίπου χρόνια μου έφεραν τον Τζάκ. Ήταν ένας κούταβος χοντρός που τον ανακάλυψε ο αδερφός μου με μια φίλη μου την Ελένη παραμονή Χριστουγέννων δίπλα σ ένα κάδο με σκουπίδια. Τον μαζέψανε και μου τον φέρανε για παρέα στο δωματιάκι-εργαστήριο που είχα τότε. Επηρεασμένος από προηγούμενη εμπειρία κατοχής σκύλου και ξέροντας ότι δεν θα μπορούσα να τον προσέχω όσο θα έπρεπε ήμουν περίπου αρνητικός. Να μην φλυαρήσω άλλο τελικά τον κρατήσαμε υπό την προυπόθεση ότι θα συμμετείχαμε όλοι στην φροντίδα του και θα μπορούσαμε να του δώσουμε και μια υποτυπώδη ελευθερία εκτός από τα αυτονόητα που είναι η τροφή και η στέγη. Αλλιώς δεν έπαιζε. Και τώρα ο Τζάκ έχει γίνει ένα γουρούνι που τρώει μια αγελάδα για πρωινό. Παρεμπιπτόντως να πω ότι εγώ δεν τον είχα βγάλει Τζακ αλλά Ζακ, ως πιο αριστοκρατικό αλλά ένεκα που τα παιδιά της γειτονιάς μου στον Ταύρο το αριστοκρατικό δεν το χαν και πολύ, αποφάσισαν να τον λένε Τζακ. Ε το πήρα κι εγώ απόφαση, ότι τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους. Α ρε Τζακούλη σε καταδίκασαν να μείνεις κοπρίτης με πιστοποιητικό γεννήσεως.

Με αφορμή αυτό το τελευταίο επίσης δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους με τον διαχωρισμό που κάνουν στα σκυλάκια που τα χαρακτηρίζουν άλλα ως κοπρίτες και άλλα ως ράτσα. Ρατσισμός έτσι? Με την ίδια λογική τότε αν το παραλληλίσω με τους ανθρώπους, μια φίλη μου που η μαμά της είναι από Άγιο Δομίνικο, ο μπαμπάς της από το Ρίο, ο παππούς της Ελληνας με ρίζες από Αίγυπτο θα έπρεπε να την αποκαλούμε σούπερ μπάσταρδο. Ισα ισα όμως όσοι τη βλέπουν τους τρέχουν τα σάλια σαν Ροντβαιλερ. Εκεί ο διαχωρισμός όμως δεν ισχύει για τους fuckin bastards γιατί η φίλη μου είναι μελαμψή με σούπερ βυζιά ασχέτως αν δεν έχει σταθερή ράτσα. Ημίμετρα στα ημίαιμα.

Βλέπω ένα αδέσποτο σκυλάκι λοιπόν προχτές στο δρόμο, Ταλαιπωρημένο, αδύνατο, βρεγμένο ως το κόκκαλο. Με κοίταζε φοβισμένο με τα μεγάλα του καστανά μάτια.
''Τι είναι ρε'' του φώναξα. Αμέσως με πλησίασε και άρχισε να κουνάει την ουρίτσα του γρήγορα και ανάμεσα απ τα σκέλια του. Το χάιδεψα, μπήκα μέσα στο μαγαζί που είχα τον  Τζακ και του κλεψα ένα κόκκαλο απ το πιάτο του, για να το δώσω στον επισκέπτη μας. Ο Τζακ στράβωσε που του πήρα το κόκκαλο αλλά δυστυχώς δεν μιλάει Ελληνικά για να μπορώ να του εξηγήσω τον όρο σκυλοαλληλεγγύη.

Το άρπαξε με τα δοντάκια του λοιπόν σε χρόνο DT  και εξαφανίστηκε αστραπιαία πίσω από κάτι αμάξια. Τον κοίταξα χαμογελώντας να χάνεται και σκέφτηκα ότι αυτό δεν ήταν απ τα ''τυχερά'' σκυλάκια όπως το δικό μου που κάποιος τελικά το μάζεψε και του πρόσφερε μια στέγη κι ένα πιάτο φαΐ.
Τώρα όμως που το συζητάμε, αλήθεια τελικά είναι τόσο τυχερά τα σκυλάκια που τα μαζεύεις απ το δρόμο? ΄Η μήπως τα τυχερά είναι αυτά που τριγυρνούν αλήτικα κι ελεύθερα στους δρόμους χωρίς να έχουν πάνω απ το κεφάλι τους κανέναν? Για να δούμε τι γίνεται.

Το έχω ξανασκεφτεί και παλαιότερα το γεγονός αυτό. Αν ήμουν σκύλος τελικά τι θα ήθελα? Να έχω ένα ζεστό σπίτι, εξασφαλισμένο φαγητό, περίθαλψη και φροντίδα κι ένα αφεντικό στο κεφάλι μου ή να είμαι αδέσποτος να με χτυπάει ο καιρός όπου με βρεί, εκτεθειμένος στις αρρώστιες  και τις κακουχίες, να ζητιανεύω φαγητό μέσα στην πόλη η να το ψάχνω χωμένος μέσα στα σκουπίδια και να τριγυρίζω στους δρόμους με κίνδυνο να με χτυπήσει οποιαδήποτε στιγμή κάποιο αυτοκίνητο?. Η επιλογή φαίνεται εύκολη έτσι δεν είναι? Φαίνεται εύκολη γιατί σκεφτόμαστε σαν άνθρωποι και όχι σαν σκύλοι.
Δεν υπήρξα σκύλος ποτέ για να μπορέσω να σας περιγράψω πως σκέφτεται ένας. Ίσως να γίνει και αυτό κάποτε αν ισχύει η θεωρία της μετεμψύχωσης. Θα μπω τότε στο blog να σας γράψω τις σκέψεις μου, αν και θα μου είναι δύσκολο να γράψω με την πατούσα στο πληκτρολόγιο...:Ρ

Αν κάνω μια προσπάθεια όμως διαπιστώνω πάντα υποθετικά ότι τα πράγματα βρίσκονται κάπου στη μέση. Ναι, θα ήταν πολύ ωραίο να έχω εξασφαλισμένη τροφή και στέγη καθώς και περίθαλψη για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αν είμαι όμως δεμένος σε ένα μπαλκόνι καθ όλη τη διάρκεια αυτής, τι να το κάνω? Απ την άλλη ωραία η ελευθερία, να τριγυρίζω όπου γουστάρω να γκαστρώνω όποια σκυλίτσα θέλω κι όποτε θέλω χωρίς να αφήνω το αφεντικό μου να κανονίζει το πότε θα γουστάρει να πηδήξω, αλλά υπό συνθήκες πόλης κι όταν εμένα το στομάχι μου έχει φτάσει στα δάχτυλα και όταν το κρύο με έχει πετσοκόψει, την ελευθερία θα την έτρωγα ευχαρίστως με πατάτες στο φούρνο.

Αυτό που θέλω να τονίσω λοιπόν σχετίζεται άμεσα με την συμπεριφορά που θα έχει ο κάθε ένας από μας ως ιδιοκτήτης κατοικίδιου. Έτσι λοιπόν να πω ότι, αν αποφασίσεις κάποτε να έχεις ένα σκυλάκι θα πρέπει να γνωρίζεις ότι και αυτό έχει ψυχή. Μην είσαι τόσο παρτάκιας και το βλέπεις σαν εργαλείο για να γαληνεύει η δικιά σου ψυχή μόνο. Ένα σκυλάκι έχει την ανάγκη της ελευθερίας όσο την έχεις κι εσύ. Κι εσένα δεν θα σε χάλαγε να μείνεις αλυσοδεμένος για το υπόλοιπο της ζωής σου σ ένα στύλο? Κι αυτό χαλιέται που λες. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, δώστο σε κάποιον που μπορεί. 

Έτσι που λέτε έχουν τα πράγματα κατά την άποψη μου. Τα σκυλάκια, τα γατάκια, τα πουλάκια και οτιδήποτε άλλο που οι λειτουργικές αλλά ιδίως ψυχικές εκάστοτε ανάγκες μας αρέσκονται, δεν χωράνε σε κλουβιά. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι η ψυχή τους μαλακώνει με το να φυλακίζουν μια άλλη ελπίζω να αλλάξουν γνώμη μετά από αυτό. Οι αμετανόητοι ας προσέξουν μόνο μην τους κάτσει καμιά στραβή στην μετεμψύχωση και βρεθούν να γαβγίζουν μονάχοι σε καμιά ταράτσα. Γουφ?. (Μτφρ. Εντάξει?)

ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ 2011

Για όσους λοιπόν πιστεύουν ότι το να τιμάς τους νεκρούς αγωνιστές της πατρίδας σου, περικλείεται σε μιά, δυό παρελάσεις κάθε χρόνο, έχω να πω ότι οι ήρωες δεν έχουν ανάγκη να τιμηθούν ούτε σε συγκεκριμένους χρόνους, ούτε σε συγκεκριμένες εκδηλώσεις. Οι ήρωες τιμούνται κάθε μέρα μέσα στις ψυχές μας και ζούν κάθε δευτερόλεπτο μέσα στις μνήμες μας. Για αυτό λοιπόν οι ομιλώντες για αμαυρώσεις και ντροπές καλά θα κάνουν να αναλογιστούν τον συμβολισμό των σημερινών γεγονότων πέρα από γραφικές εξαιρέσεις και να δουν πιο μακρυά από παρελάσεις, σημαιούλες, επισήμους και μπάντες. Το ΟΧΙ δεν συμβολίζει μόνο τους αγώνες προηγούμενων ετών. Καθοδηγεί και πρέπει να καθοδηγεί τους αγώνες για όλα τα σύγχρονα ΟΧΙ που πρέπει να φωνάζουμε. Κι αν δεν είναι τώρα ο καιρός να φωνάξεις ένα ΟΧΙ πότε θα είναι άραγε? Οσοι επίσης μιλούν για κατάλυσεις του Δημοκρατικού πολιτεύματος ας κρατήσουν μόνο τη λέξη ''Δημοκρατικό'' το οποίο δηλώνει ότι το σωστό είναι αυτό που θέλουν οι πολλοί. Και η πλειοψηφία όσο και να θέλουν κόμματα, κανάλια και ορισμένοι γραφικοί να πουν το αντίθετο φάνηκε τι θέλει. Τέλος να πω ότι ο παππούς μου ένας απλός χωρικός που πολέμησε το 40 θα αισθανόταν πολύ περήφανος σήμερα για αυτό που έγινε. Θα αισθανόταν πολύ περήφανος που είδε ότι το αίμα το δικό του και των συναγωνιστών του άξιζε να λερώσει τη στολή του. Οχι μόνο για την ελευθερία της πατρίδας αλλά και για να δώσει την σκυτάλη σε σύγχρονες αντιστάσεις, ενάντια σε όποιους σημερινούς ''αγωνιστές'', οι οποίοι όχι απλά δεν μάτωσαν ποτέ, αλλά δεν ανέχονται ούτε σκόνη πάνω στα κουστούμια τους...

ΜΙΖΕΡΙΑ ΚΑΙ ΓΥΦΤΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Άλλο ένα απλό παράδειγμα, μιζέριας και γυφτιάς των Ελληνικών επιχειρήσεων που θέλουν να προβάλουν και την εξυπηρέτηση προς τον πελάτη ως το δυνατό τους σημείο, είναι και γνωστο πολυκατάστημα. Το κατάστημα αυτό λοιπόν, που παρεμπιπτόντως έχει εκπαιδεύσει τους υπαλλήλους του να σε γλύφουν μέχρι αηδίας και να σε ρωτάνε και φωναχτά κάθε 3 δευτερόλεπτα:'' ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΘΗΚΑΤΕ ΣΩΣΤΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΜΑΑΑΣ?'' είναι το point κραξίματος για σήμερα. Προσπαθούν με το ζόρι να είναι ευγενικοί αλλά νιώθεις στα μάτια τους ότι η Γκεστάπο-εργοδότης παραμονεύει από πάνω να τους πάρει το κεφάλι, έτσι και δεν σου κάνουν τεμενάδες. Τέτοιες ευγένειες να τις χέσω. Αλλά δεν φταίνε οι υπάλληλοι. Φταίνε οι διάνοιες που έχουν σπουδάσει στο εξωτερικό Executive Diploma in Human Resources μαλακίες, δηλαδή το πως να κάνεις τους υπαλλήλους σου να σε μισούν και να τους βγάζεις το λάδι προσπαθώντας να κερδίσουν μισό ευρώ παραπάνω για την επιχείρηση, ενώ οι πελάτες σου τους λυπούνται...

Θεέ μου σ ευχαριστώ που δεν με προσέλαβαν όταν είχα δώσει βιογραφικό να πάω σαν πωλητής εκεί μη έχοντας δουλειά σαν νέος γραφίστας. Σ ευχαριστώ που δεν είχα τα προσόντα πυρηνικού φυσικού που μου ζητούσαν για να ξέρω να πουλάω μολύβια. Τες πα. Άλλο είν το θέμα αλλά μια και το θυμήθηκα κι έχω και νεύρα θα τους πάρει ο διάολος από παντού.
Που λέτε λοιπόν το καβουρντιστήρι P.C μου πριν κανα 6μηνο παρέδωσε πνεύμα και έπρεπε να φάει format και αλλαγή σκληρού επειγόντως. Πάω εκεί το βλέπουν, ναι off, αλλάζουμε δίσκο και φόρτωμα windows. Ωραία πόσο?
- Εμ 45 ο δίσκος 45 το format και 45 να βάλω νέα Windows.
- Μα ρε παλικάρι έχω αγοράσει Windows γιατί να μου τα χρεώσεις?
- Ε είναι που θα τα φορτώσω...
- Καλά τώρα για format και Windows 90 ευρώ?
- Ε εντάξει, δεν θα σας τα χρεώσω τα Windows... (μου κανε χάρη)
Ο χλιμίζουρας υπάλληλος ρίχνοντας άδεια για να πιάσει γεμάτα μου πέταξε το δόλωμα, δεν τσίμπησα και γλίτωσα το 45αρι. Αν πήγαινε ο ασχετίδης όμως το 45αρι το τρωγε απο πίσω. Λαμογιά Νο ένα. 
Μετά 6 μήνες λοιπόν το P.C. επαναπαραδίδει πνεύμα και το ξαναπάω Πλαισιο.
- Ξέρετε ο δίσκος είναι κατεστραμμένος. Θέλετε νέο δίσκο.
- Ωραία. Φτιάξτο.
Το φτιάχνει. Άντε 45+45 πάλι. Μετά θυμάμαι ότι ο δίσκος έχει εγγύηση. Του το λέω.
- Ναι να το δούμε. Α έχετε δίκιο να σας αλλάξουμε το δίσκο.
- Μα ρε φίλε αφού έβαλα δίσκο. Και δώσε μου τα λεφτά μου καθώς και τα λεφτά της επισκευής γιατί υποτίθεται ότι πλήρωσα φορματ και το P.C ξαναχάλασε από φταίξιμο δικό σας γιατί μου βάλατε ελαττωματικό δίσκο.
- Α όχι  δεν πάει έτσι, εμείς εγγυόμαστε εργασία για 3 μήνες..(!) και εφόσον δίσκο σας δώσαμε, δίσκο θα πάρετε.
- Τι λε ρε φίλε? 3 μήνες εγγυάσαι?. Είσαι επαγγελματίας. Φαίνεται.
Κοίτα να δεις κι εγώ λεφτά σου έδωσα λεφτά θέλω να πάρω.
- Μα δεν πάει έτσι κύριε μου.

Ο τόνος της φωνής τους αλλάζει όταν τους ζητάς χρήματα κι από γλυψιματικός, γίνεται κοφτός δυσκοίλιος. Τέλος πάντων τα βρίσκουμε με το να μου δώσει μια δωροεπιταγή.
- Άντε καλά. Πάλι σε σας θα πάνε τα λεφτά αλλά τι να κάνω τώρα.
- Τι να κάνουμε κύριε. Ορίστε μια επιταγή 20 ευρώ...
- ???? Τι 20 ευρώ ρε φίλε. Εγώ έδωσα 45.
- Ναι αλλά η τιμή του δίσκου έπεσε μέσα σε έξι μήνες από 45 στα 20 ευρώ (!!!!!)
- ΟΡΙΣΤΕ? ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ? ΔΗΛΑΔΗ ΑΝ Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΣΕ 6 ΜΗΝΕΣ 20000 ΕΥΡΩ ΘΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΙΝΕΣ?
Σιωπή εις το ακροατήριον. Και πάμε στη γνωστή φράση που ακούς μόλις ο υπάλληλος στριμωκωλιάζεται.
- Εμ ξέρετε, αυτή είναι η πολιτική της εταιρίας μας...
Να χέσω την εταιρία σας ρε τσιπηδες που πάτε να γλιτώσετε 20 ευρώ, που από αυτά τα 20 τα 10 πάνε σε σας. καραγύφτοι. Να σας χέσω πατόκορφα. Και δεν είναι το 20ευρω. Χέστηκα. Η μιζέρια αυτή είναι που με χαλάει. Ήθελα να ξερα, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς ότι, εντάξει το παιδί, του γαμήσαμε το PC μιά φορά, έχει δώσει συνολικά 200 ευρώ που τα μισά ήταν από λάθη δικά μας, ας του δώσουμε τουλάχιστον πίσω τα λεφτά του προϊόντος. Όσο το πήρε. Και πάλι πελάτης μας θα ναι. Αλλά όχι.
Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΓΥΦΤΙΑ Σ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ ΠΑΤΟ ΚΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΞΙΖΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ. ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΕΙ Η ΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ, Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ, Η ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ, Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ. ΟΛΟΙ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΕΝΗΝΤΑΕΥΡΩ. ΤΟΥΣ ΣΙΧΑΘΗΚΑ.

Υ.Γ. Αγαπητό 'κατάστημα. Σου είπα ότι θέλω να φτιάξω ένα μινι studio σπιτι μου με έπιπλα , PC σούπερ WOW, με εκτυπωτή και σκανερ? Α θέλω και μια κάμερα. Συνολικά 1850 ευρώ περίπου. Θα τα πάρω αλλά όχι από εσάς. Εσείς κρατήστε το 20ευρω, μια δυσφήμιση στο ίντερνετ και μια καταγγελία στο ΕΚ.ΠΟΙ.ΖΩ
Φιλικά.

Υ.Γ. 2 (Refresh) Νέα απ το μέτωπο. Τελικά το κατάστημα ασχολήθηκε με την περίπτωση μου και  αποφάσισε να μου δώσει όλο το τρομερό ποσο των 45 ευρώ.  Ε ρε κράξιμο που θέλουν τελικά. Πάντως τους αναγνωρίζω ότι ασχολήθηκαν αμέσως μετά το παραπονιάρικο e-mail μου. Ετσι λοιπόν πατάω κι εγω Pause στο κράξιμο. Προς το παρόν, μέχρι την επόμενη στραβή....

ΑΧ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΧΑ 7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ.....

''Αχ και να είχα 7 εκατομμύρια ευρώ''  άκουσα συνάδελφο στο διπλανό γραφείο να αναφωνεί.

Του λέω γιατί ρε φίλε θέλεις 7 εκατομμύρια?  Ένα ας πούμε δεν σου φτάνει?

- Ε και το ένα καλό είναι.

- Ε τότε γιατί ζητάς 7?

- Όνειρό μου είναι ότι θέλω ζητάω.

- Και τότε λοιπόν, γιατί δε ζητάς 5 δις αφού είναι τσάμπα?

- Εμμ ναι σωστά. 5 δις λοιπόν...

- Είδες του λέω αυτό μας έχει φάει γενικά. Η απληστία. Αντί να ζητήσεις 100-200 χιλιάρικα για να νιώσεις μια άνεση στη ζωή σου η και να την εξασφαλίσεις για σένα και τα παιδάκια σου ζητάς 7 εκατομμύρια. Γιατί δεν ζήταγες από 1 εκατομμυριάκι για άλλες 7 οικογένειες ας πούμε?

- Γιατί ρε φίλε να μην εξασφαλίσω και τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου και τα δισσέγγονά μου? Οι άλλοι θα ζητούσαν για μένα το ίδιο? Ας ζητήσουν ότι θέλουν για πάρτη τους....

Από την μικρή κουβεντούλα λοιπόν που είχα με τον συνάδελφο, καθαρά σε υποθετικό επίπεδο νομίζω ότι μπορείτε να αντιληφθείτε πόσο παρτάκηδες και χλιμίτζουρες είμαστε σ αυτόν τον κόσμο. Και αυτό είναι που μας κάνει να βιώνουμε όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό σε οικονομικό επίπεδο. Πολλοί νομίζουμε ότι θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, όταν τα ντόλαρς θα πέφτουν σα μαρουλόφυλλα απ τις τσέπες μας, όταν θα πάμε ν αγοράσουμε το τελευταίο μοντέλο Ferrari για να μπούμε στο μάτι του κάθε Μήτσουλα γείτονα, που μας είχε πρήξει τα παπάρια τόσα χρόνια με την σκατοκάμπριο BMW του. Ναι αυτόν που τον κοιτάζαμε με βλέμμα βουντού, να φορτώνει γκομενάκια, τα οποία λιποθυμούσαν μόλις έβλεπαν τη μπέμπα, στο αγελαδίσιο δέρμα της θέσεως του συνοδηγού. Για να του πούμε επιτέλους ''πάρτα ρε πούστη τώρα, θα σου το φάω εγώ το πιπίνιον, μπάζακλα''. Και να γίνουμε αυτομάτως εμείς Χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη.

Ψάχνουμε κάποιοι να βρούμε τρόπο, πως θα γίνει να μπορούσαμε να μπουκάρουμε σε χάι μπουζουκλερί με 5-6 ξανθά δίμετρα κουνελάκια ως άλλοι Χιού Χέφνερ, όπου ο μετρ θα μας στρώνει χαλί το σακάκι του για να περάσουμε, αφού ξέρει ότι θα τα σπρώξουμε χοντρά για να βομβαρδίσουμε την πίστα με τα μισά αποθέματα λελουδικών Αθήνας και περιχώρων. Συν το μισό κιλό μαρούλι που θ αρπάξει στο τσεπουλόνι του.

Έτσι θα γίνουμε ευτυχείς.

Έτσι το χαμόγελο θα καρφωθεί μόνιμα στα χείλη μας.

Έτσι όλα τα προβλήματά μας θα εξαφανιστούν μονομιάς σ αυτό τον κόσμο.

Έτσι νομίζουμε....

Πόσες φορές άραγε να είδα στα πρώτα τραπέζια μπουζουκιών τυπάκους, να πετάνε μέχρι και το βρακί τους στην πίστα χάριν διαμόρφωσης εντυπώσεων. Και να αράζουν αυτάρεσκα με την πουράκλα στην καρέκλα νιώθοντας ο γαμάουα. Αλλά από χαμόγελο μηδέν. Και η ξανθούλα που κάθεται τόσο περήφανη δίπλα στον τελευταίο χορηγό που ανακάλυψε, μισογελά, αφού η ματαιοδοξία της δεν έχει καταφέρει να την γαργαλήσει αρκετά ώστε να σκάσει στα γέλια.

Πόσες φορές άραγε να τους είδα μισομουρτζούφληδες να γυρίζουν τα κεφάλια τους και να κοιτάζουν παρέες 2-3 τραπέζια πιο πίσω που τα έχουν κάνει γης μαδιάμ χωρίς να έχουν αγοράσει ούτε ένα γαρύφαλλο. Αλλά αυτές οι παρέες οι χωρίς γαρύφαλλο, που την άλλη μέρα θα ψάχνουν τις τσέπες από παλιά μπουφάν, μπας και βρούν κανα δίευρω για να αγοράσουν τσιγάρα, είναι που γελάνε μέσα από την ψυχή τους. Γιατί?  Γιατί η αλήθεια τους βομβαρδίζει με ανέκδοτα.

Έχετε καταλάβει βέβαια που το πάω. Ίσως και το παράδειγμα που έθεσα να μην είναι και το αντιπροσωπευτικό, όταν κάποιοι εν έτη 2011 ψάχνουν τα σκουπίδια για να επιβιώσουν αλλά δεν θέλω να το τραβήξω στα άκρα.

Δεν έχω εμπάθεια απέναντι σε άτομα που έχουν λεφτά, αφού υπάρχουν και κάποιοι που πραγματικά ξέρουν πως να ξοδεύουν αυτά που έχουν και να περνάνε καλά, πέρα από φιγούρες και λοιπές χλιμιτζουριές. Όπως επίσης υπάρχουν και κάποιοι που δεν έχουν λεφτά αλλά πολύ θα θελαν να είχαν και ενώ το παίζουν υπεράνω μόλις η κωλοφαρδία τους χτυπήσει την πόρτα γίνονται 10 φορές χειρότεροι από τους λεφτάδες. Δεν είναι το χρήμα ο ένοχος της υπόθεσης. Είναι το μέσον. Όλα είναι θέμα χαρακτήρα. 

Επίσης γελάω πολύ με κάτι τύπους που βγάζουν βιβλία με τίτλους '' Πως θα γίνετε πλούσιοι'' Ναι ρε λεβιέ κι εσύ που το γράφεις γιατί δεν τους εφαρμόζεις να γίνεις? Η μήπως έχεις γίνει και είσαι τόσο large που αποφάσισες να τους μοιραστείς με εμάς τους κοινούς θνητούς? Σ ευχαριστούμε. Να σκαλιστεί η προτομή του συγγραφέα περικαλώ. Και μόλις γίνουμε όλοι πλούσιοι με το βιβλίο δεν θα είναι κανένας φτωχός. Ε? Γίνεται αυτό? Ε πως βέβαια. Λύθηκε το παγκόσμιο πρόβλημα της φτώχειας. Στείλτο ρε φίλε και στο Γιωργάκη να το διαβάσει μπας να τη σκαπουλάρουμε απ το ΔΝΤ. Πες του ότι το στειλα εγώ...

Γράφω αυτό το κείμενο και με αφορμή έρευνα που διάβασα που ''ανακάλυψε'' ότι οι περισσότεροι πλούσιοι είναι δυστυχισμένοι. Οι πολύ πλούσιοι λέει δεν αισθάνονται ασφαλείς παρά μόνο αν έχουν ένα δισεκατομμύριο ευρώ καταθέσεις σε τράπεζα.(!) Ορε τι μας λέτε? Δηλαδή εγώ που δεν έχω μία και χρωστάω σε 2 κάρτες τι θα έπρεπε να κάνω Να αυτοπυρποληθώ? Ε ρε βάσανα που χει η ζωή.

Να αυτά είναι τα τραγικά. Αυτή είναι μια τραγική στάση ζωής. Που την πληρώνεις ψυχικά και όσα λεφτά κι αν έχεις δεν εξαγοράζεται.

Να προσπαθείς σ όλη σου τη ζωή να αποκτήσεις. Υλικά. Άψυχα πράγματα. Και να ψάχνεις εκεί μέσα το χαμόγελό σου.  Να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στα ρηχά και να παλεύεις να ανέβεις ορόφους καταξίωσης και πλούτου. Και μόλις φτάνεις στο ρετιρέ τους να μην σου μένει τίποτε άλλο παρά να βουτήξεις στον ακάλυπτο. Να μπαίνεις σε ένα διαρκές τριπάκι ν αποκτήσεις κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Κάποιοι βρίσκουν το νόημα της ζωής εκεί. Πόσο τραγικό. Και μετά βρίσκονται μόνοι σ ένα σπίτι 400 τετραγωνικών αμίλητοι.

Αλλά έτσι είμαστε. Θέλουμε να αποκτούμε συνέχεια. Υπόδουλοι του ''έχω'' να περιφρονούμε το ''είμαι''. Δεν ξέρω τι σκατά συμβαίνει. Στη φύση μας είναι ο ανταγωνισμός το ξέρω και ενίοτε γίνεται και δημιουργικός. Αλλά πλέον έχουμε ξεπεράσει τα όρια. Εδώ και καιρό. Έχουμε μπερδέψει το ''φτύνω αίμα'' για να επιβιώσω με το ''πίνω αίμα'' για να αποκτήσω. Μάλλον καλύτερα ''είχαμε'' μπερδέψει γιατί πλέον βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που οι περισσότεροι φτύνουμε. Ίσως όμως να είναι και καλύτερα έτσι. Μπας και καταλάβουμε ότι η απληστία, το βόλεμα και η αδιαφορία προς τον διπλανό μας έχει φέρει σ αυτή την κατάσταση. Να πάρουμε ένα μάθημα και να γίνουμε  ταπεινότεροι, δικαιότεροι κι ολιγαρκείς  Αν και δεν το βλέπω γιατί οι περισσότεροι θα συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε να κερδίσουμε το Τζόκερ. Its ok. Αρκεί να καταλάβουμε για ποιό Joker μιλάμε...