ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΩΣ ΠΑΝΕ ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ?

Ηλεκτρολόγος: "Δεν βλέπω φως"
Φαρμακοποιός: "Με το σταγονόμετρο"
Φούρναρης: "Ψίχουλα"
Μανάβης: "Κολοκύθια"
Ηθοποιός: ''Δράμα''
Αγρότης: "Δεν κουνιέται φύλλο"
Αστρολόγος: ''Απρόβλεπτα''
Ανθρακωρύχος: ''Πιάσαμε πάτο''
Ταξιτζής: ''Στάσιμα''
Ανθοπώλης: "Μαρασμός"
Υφασματέμπορος: "Πανί με πανί"
Ψαράς: "Ούτε λέπι"
Λογιστής: ''Μηδέν εις το πηλίκον''
Αισθητικός: ''Άσχημα''
Ζαχαροπλάστης: ''Πίκρα''
Έμπορος χαλιών: "Χάλια"
Υδραυλικός: "Μούφα"
Μηχανικός αυτοκινήτων: "Στο ρελαντί"
Μπάρμαν: ''Ξενέρωτα''
Κομμωτής: "Τρίχες"
Γιατρός: ''Ασθενικά''
Ψιλικατζής: "Ψιλοπράγματα"
Νεκροθάφτης: "Νέκρα" 
Χρηματιστής: "Δεκάρα τσακιστή"
Φωτογράφος: ''Αρνητικά''
Οικοδόμος: ''Για τα μπάζα''
Μάγειρας: ''Βράστα''

Τυπογράφος: "Ούτε φύλλο"
Βοθρατζής: "Σκατά" 

Τσατσα: "Πούτσες" 

ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΘΑ ΝΑΙ ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ

Άντε πάλι. Δηλαδή ρε παιδιά κάτι υποχθόνιο συμβαίνει μ αυτούς τους διαγωνισμούς δεν γίνεται. Πρέπει να παίζει κρυφός manager που με προμοτάρει, δεν εξηγείται αλλιώς. Και εξηγώ. Σε διαγωνισμό ποίησης αυτή τη φορά (το χω κάψει το ξέρω) που παρεμπιπτόντως πάλι δεν πήρα χαμπάρι πότε έγινε έμαθα χτες τα εξής αποτελέσματα:

Οι 16 δάσκαλοι Λογοτεχνίας του Μικρού Πολυτεχνείου έδωσαν 3 διακρίσεις για τους συμμετέχοντες στον "Κήπο Των Κρυμμένων Ποιητών" που τα έργα τους επελέγησαν ανάμεσα σε 76 συμμετοχές:

1. Απουσία (Π. Λαμπρίδη) παμψηφεί 16
2. Βασιλική (Χ. Δασκαλάκη) 15
3. Μετακόμιση (Α. Μητροπέτρου) 13

 Δηλαδή δεκαέξι κατασκευαστές πλυντηρίων εεεεμ ποιημάτων συνιστούν Λαμπρίδη. Λοιπόν άμα δεν παίζει λαμογιά στη μέση θα βάλω υποψηφιότητα του χρόνου και για τη Γιουροβίζιον. Τέλος. Και στην τελική τι, καλύτερο ήταν το Aphrodisiac που βγήκε πρώτο φέτος? Θα σκαγα να πούμε με μια τραγουδάρα που θα γραφα και θα πήγαινα Αζερμπαϊτζάν για πλάκα. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι Αζερμπαϊτζάν? Μαλακία. Άστο καλύτερα για του χρόνου.

Λοιπόν επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και δεν με παίρνει να πτωχύνω κι άλλο σας παραθέτω εδώ το ποίημα μου που κέρδισε τον διαγωνισμό. 

απουσια

 

Κι είμαι ακόμα εδώ λοιπόν.

Οι ώρες περνούν οι μέρες φεύγουν τα βράδια χάνονται.

Γράψε μου σήμερα, σου γράφω σήμερα, αύριο ίσως να μην μπορούμε να λυπόμαστε.

Σκέφτομαι

Σκέφτομαι τόσες μέρες πως δεν γέμισαν, τόση ομορφιά τόση ζωή,

πως μου ξέφυγαν.

Ψάχνω να βρω κάτι, ένα σκοπό, ένα ιδανικό.

Πες μου πως εσύ το χεις βρει.

Μακάρι να χα κάτι να αγαπώ, ή να μισώ. Όλα περνάνε κι απ τα δύο.

Προσπαθώ.

Προσπαθώ να βρω κάτι σταθερό. Μάταια.

Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μην κάνω τίποτα.

Έμαθα

Έμαθα να αγαπώ ότι έχω χάσει

Θα κάνω μια άρρωστη απόπειρα να βρω μια αστραπή χαράς.

Θέλω πιο πολλά

Πιο πολλά όμως...

Θέλω να σου γράψω παντοτινή μου φίλη, κορίτσι τρομαγμένο

Πρέπει να σου γράψω όμως το λυχνάρι της νύχτας μου το χουν σβήσει.

Κρίμα, κι ήθελα τόσα πολλά απόψε να σου πω.

Δεν με νοιάζει όμως θα γράψω στο σκοτάδι.

Ίσως το πρωί να το χω μετανοιώσει

Αλλά το θέλω

Το θέλω τόσο πολύ τώρα που δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο

Μπορεί αύριο να μην υπάρχω για να μπορώ να μετανιώνω.

Βυθίζομαι εδώ σε έναν ύπνο μοιραίο χωρίς όρεξη να υπάρξω.

Πες μου

Πες μου ότι εσύ ζεις, ότι υπάρχεις. Να ζηλέψω, να προσπαθήσω.

Κινδυνεύω εδώ σε ένα μέρος που δεν ξέρω και σε κάποιες μέρες που παραμονεύουν.

Φοβάμαι.

Φοβάμαι μοναχός στο σκοτάδι και κάνω θόρυβο

Γυρεύω κάποιον. Εμένα. Εσένα. Που είσαι. Που είσαι.

Βλέπω τα μάτια σου τη νύχτα μοναδική παρέα, που χάνονται όμως το ξημέρωμα.

Όλα τελειώνουν και πάλι από την αρχή. Είμαι. Θέλω.

Στιγμές έξω από τον ύπνο μου ανάβει το πάθος για τη γέννηση μου.

Ξέρεις πως εγώ δεν γεννήθηκα ακόμα κι ας λέω πως έζησα τόση ζωή

Περιφέρομαι μέσα σε πλέγματα.

Ο κόσμος με βλέπει, με ονομάζει, με αγγίζει.

Ακούει τη φωνή μου.

Δεν γνωρίζει τη μυστική μου απουσία.

Κάπου κοντά όμως θα δώσω το παρόν.

Κάθε πρωί πασχίζω να βρω το φως, μια μορφή αγαπημένη.

Σιγά σιγά περνάω προς την έξοδο.

Θα βγω και να ξέρεις, πως όποιοι μας αγάπησαν θα είναι οι αγαπημένοι...

2/2/1996

Ναι καλά διαβάσατε. Γράφτηκε το 1996 όταν υπηρετούσα στη Θεσσαλονίκη. Ήταν το πρώτο πράγμα που έγραψα ποτέ. Και τώρα μετά 16 χρόνια πήρε βραβείο από 16 καθηγητές. Τελικά ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία. Ότι είναι να γίνει, κάποτε θα βρει το δρόμο του. Αργά η γρήγορα. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό που θα κρατήσω απ όλη αυτήν την ιστορία. Καλημέρα.

ΜΑΝΑ ΕΦΕΡΑ ΓΛΥΚΑ

Είπα κι εγώ μια φορά να πάω γλυκά στο σπίτι της μαμάς μου. Ε να νιώσω ότι συνεισφέρω ρε παιδί μου σε κάτι αφού η πολυαγαπημένη μου μανούλα με ταΐζει, με φροντίζει, μου πλένει τα ρουχαλάκια μου και γενικότερα με supportάρει. Μην πηγαίνω και με άδεια χέρια συνέχεια. Ε?

Ε και που λέτε μετά τη δουλειά σταματάω σ ένα ζαχαροπλαστείο ν αγοράσω κάνα γλυκό. Κοπελίτσα με σκούφο Μαμαλάκη προσφέρεται να με εξυπηρετήσει.
- Γεια σας, πως μπορώ να βοηθήσω?
- Γεια. Θα ήθελα να μου πεις το hit του μαγαζιού
- Ορίστε?
- Τη σπεσιαλιτέ σας ρε παιδί μου...
- Α, μάλιστα. Τι θα θέλατε, κάτι σε πάστα, σε τούρτα σε τι ακριβώς?
- Πάστα
- Έχουμε εδώ αυτές τις ωραίες τιραμισού, αυτές τις lemon pie που ναι πολύ καλές και κάτι προφιτερολ εκεί δεξιά που είναι τέλεια.
- Χμ ωραία. Βάλε 2 προφιτερόλ, δυο λεμόνια και θέλω και δυο να χουν σοκολάτα μέσα, σοκολάτα έξω, σοκολάτα από κάτω από πάνω παντού. Με πιάνεις ε?
- Ναι βέβαια...
Τις βάζει σ ένα κουτί λοιπόν, πάω να πληρώσω.
- Πόσο?
- Έχουν 12.30 ευρώ παρακαλώ
Ψάχνομαι. Έχω ένα 50αρικο ένα 10αρικο και κάτι ψιλά. Σκάω το 50άρικο. Με το αετίσιο βλέμμα της η υπάλληλος τσεκάρει το δεκάρι και μου λέει:
- Αααχ δεν έχετε ψιλά.?
- Εμ έχω ρε κοπελιά αλλά δεν φτάνουν. Μισό να δω
Τα αραδιάζω λοιπόν στον πάγκο. 1.50. Μπα. Θέλει άλλα 80 λεπτά
- Δεν φτάνουν κοπελιά άστο
Μισομουρτζουφλιασμένη δέχεται να χαλάσει το 50αρικο. Εκεί που ψάχνει ρέστα, ψάχνομαι κι εγώ μπας και βρώ κανα κέρμα ξεχασμένο σε τσέπη παντελονιού. Βάζω το χέρι μου μέσα σε δεξιά τσέπη και...
- Ωπ περίμενε κοπελιά κάτι πιάνω.

Εντάξει. Είναι λίγο αστείο το σκηνικό όπου λες σε κοπέλα έχοντας το χέρι σου στην τσέπη του παντελονιού ''Ωπ περίμενε κοπελιά κάτι πιάνω.'' Παραπέμπει σε έναρξη τσόντας αλλά δεν θα το ισοπεδώσω το θέμα. Και που λέτε βρίσκω 50 λεπτά.
- Χμμ 50 λεπτά βρήκα μόνο. Λείπουν άλλα 30 λεπτά
Η κοπελιά χαμογελάει βλέποντας όλη αυτήν την προσπάθεια και μου λέει:
- Καλά άστο δεν πειράζει. Είμαστε εντάξει μ αυτά.
- Ε πως δεν πειράζει, χάλασε το 50άευρω αν θες. Μη σε βάλω και μέσα.
- Ε δεν πειράζει είμαστε εντάξει
- Σίγουρα?
- Σίγουρα.
- Μήπως να ανοίξω το κουτί να σου δώσω μια κουταλιά προφιτερόλ να πατσίσουμε?..:Ρ


Ε να μην πω και μια μαλακία? Γελάει. Παίρνω το κουτί μου και φεύγω ολοταχώς για mother. Φτάνω σπίτι.
Ντριιιινννννννννν.
Μαμά: - Έλα παιδί μου ήρθες?
Εγώ:    - Ναι μαμά
Ανοίγει πόρτα
- Καλώς τον μου. Καλέ τι είναι αυτά που κρατάς?
- Έφερα λίγα γλυκά μαμά.
- Ε γιατί βρε, έχουμε καμιά γιορτή?
- Όχι καλέ, έτσι είπα να φέρω γλυκά
Με κοιτάζει με υποχθόνιο ύφος, σκάει χαμόγελο μέχρι τ αυτιά και πετάει τo τρίποντο:
- Βρε συ. Αρραβωνιάστηκες?.........:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ


Καθένας με τον πόνο του. Ε όπως καταλαβαίνετε μετά από αυτό δεν μπόρεσα να φάω από το γέλιο. 10 points to mother. Α ρε μάνα. U R Ανπαίκταμπλ.

ΠΑΡΤΥ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Σας είχα υποσχεθεί την συνέχεια του ''Πάρτι στο σχολείο'' Ε πάρτε τη. Η ανάλυσις έχει να κάνει με τα δημοφιλή παίγνια με ονομασία ''Μπουκάλα'', ''Πυθία'' και ''Θάρρος ή Αλήθεια''. Για να δούμε...

Και που λέτε λεβέντες το κολπάκι με το χορεύουμε μπλούζ έστω ότι δεν πιάνει ( klick me ). 

Τι να κάνεις τώρα που έχεις βάλει στο μάτι τη νεαρά συμμαθήτρια τρία θρανία μπροστά? Οι καγκουροεφευρέτες υποχθόνιων παιγνίων για χαμούρεμα είχαν τη λύση: 

1) Πυθία

Γνωστό και ως ''τι να κάνει ο κύριος στην κυρία''. Τι να της κάνει λοιπόν?. Αυγά με μπέικον. Ε τι να της κάνει ρε φίλος. Να της δώσει κάνα φιλάκι, να ρίξει κάνα χουφτωματάκι, αυτά. Είπαμε ήμασταν μικροί. Και που λέτε αρχίζει το παιχνίδι, μετά πάντα από τα μπλούζ, αφού έχουν ανάψει λίγο τα αίματα κι αφού είχαν γίνει οι πρώτες προσεγγίσεις. Τρομερή λύση σε ντροπαλές καταστάσεις όπου η ''κυρία'' δεν ήθελε να χαμουρευτεί πάνω στο μπλούζ με τον ''κύριο'' και το βολικόν αυτό παιχνίδι την έβγαζε από τη δύσκολή θέση. Επίσης τρομερό για το ημιχυλοπιτιασμένιο παλικάρι όπου η νεράιδα δεν του κάθισε στο μπλουζ αλλά εδώ του δίνεται η δεύτερη ευκαιρία. Τι γίνεται λοιπόν στο παιχνίδι. 

Δύο ατομάκια ο ένας όρθιος ο άλλος καθιστός είναι οι οργανωτές. Ο όρθιος κλείνει τα μάτια του καθιστού ο οποίος είναι και η ''Πυθία'' και τον ρωτά δείχνοντας με τα μάτια τα υποψήφια θύματα: ''Τι να κάνει, ο Κυριος (βλέμμα1) στην Κυρία (βλέμμα2)''. Η Πυθία αρχίζει συνήθως χαλαρά και λέει μαλακίες του στυλ, να τις κάνει ερωτική εξομολόγηση, να της φιλήσει το χέρι και τέτοιες περίπου παπαριές για να σπάσει ο πάγος. Μετά αρχίζουν οι χοντράδες. Οι οργανωτές, συνεννοημένοι βέβαια με τους υπόλοιπους κάφρους αρχίζουν και κανονίζουν χαμουρέματα εως και 20 δευτερόλεπτα σε κολλητους που δεν τους κάθησε η νεράιδα που είπαμε στο μπλούζ. Κανονίζουν βέβαια και κανά ξεκάρφωτο, αλλά συνήθως τα πράγματα ήταν κανονισμένα όπου η Πυθία με τσιμπιά, καταλάβαινε ότι πρέπει να πει κάτι ζουμερό γιατί το θέμα είχε να κάνει με δικό μας άνθρωπο ή και με τον ίδιο. Μη νομίζετε πάντως ότι τα κορίτσια δεν το καταλάβαιναν. Το καταλάβαιναν αλλά έκαναν τις Γερμανίδες γιατί κι αυτές είχαν ιδίον όφελος αφού ήθελαν να χαμουρέψουν τον ωραίο του πάρτι. Ε τώρα κι άμα χαμούρευαν και καναν Β εθνική τι να γίνει. Κομμάτια να γίνει. Σ αυτή την αδυναμία στηριζόταν λοιπόν και η καγκουροσύνη των υπολοίπων για να χλιμιτζουριάσουν. Κι όλα καλά. Είχαν φτιαχτεί πάντως ζευγαράκια άπειρα από τη μαλακία αυτή γιατί η κοπελιά αν και έτρωγε καταναγκαστικό φίλημα, πολλές φορές άρχιζε και σ έβλεπε με άλλο μάτι μετά το φιλί. Η δύναμη της οικειότητας που λέμε. Πάμε παρακάτω.

2) Μπουκάλα

Ε εντάξει. Αυτό το παιζε μέχρι κι η μάνα μου. Τι να εξηγήσω. Γυρνούσες τη μπουκάλα κι όποιον πετύχαινες τον φιλούσες. Οκ. Η διαφοροποίηση του παιχνιδιού είχε να κάνει με τους όρους που έβαζε η εκάστοτε παρέα. Δηλαδή γινόταν συμφωνία απ την αρχή για το αν θα το φιλί θα ήταν Regular η Super αμόλυβδη και αν θα φιλιόταν άτομα του ίδιου φύλου. Εμάς να σας πω, δεν μας χάλαγε αν θα φιλιόταν οι γυναίκες αλλά δυστυχώς έπρεπε να βάλουμε αυτόν τον όρο γιατί αν τον δεχόμασταν θα πρεπε να γίνει και με τους άντρες το αντίστοιχο. Και δεν θέλαμε να φιλήσουμε το Μητσο που είχε φάει και Δρακουλίνια. Εντάξει δεν έχω να πω και πολλά για αυτό. Αλλά γενικώς άλλο ένα ωραίο παιχνίδι για σαλιαμπάλιασμα.

3) Θάρρος η Αλήθεια

Και φτάσαμε και στο τέλοος. Το πιο extreme παιχνιδάκι απ όλα γιατί δεν ήταν μόνο πιασοκωλίδικο αλλά είχε και κοινωνικοταρζανικές προεκτάσεις. Μπορούσες να το κρατήσεις βέβαια στο επίπεδο του του Φίλα με Ακόμα, που στο τέλος βέβαια πάντα εκεί κατέληγε, αλλά επειδή είχε τον τίτλο ''Αλήθεια'' μέσα είχε και alternative gaming. To ''Αλήθεια'' όμως όσο προχωρούσε το παίγνιον εξαλειφόταν γιατί όλοι θέλαν να αφήσουμε τις παπαριές με το μάθουμε σε ποιά ηλικία την έπαιξε για πρώτη φορά ο Μπάμπης και να μπούμε στο ψητό. Κι ας τον Χατζηγιάννη να τραγουδάει...

Κι εδώ λοιπόν κλείνει το κεφάλαιο παιδικό πάρτι. Ωραία χρόνια ρε παιδιά. Δεν έχω καταλάβει πάντως γιατί δεν βάζουμε στα πάρτι τώρα και κάνα μπλουζ έτσι να σπάσει λίγο η μονοτονία του νταμπα ντουμπα. Να δημιουργήσουμε έτσι και μια ρομαντικήν ατμόσφαιρα όπου ο καβαλιέρος θα ζητήσει τη δεσποινίδα για χορό. Ωραία δε θα ταν? Αλλά τώρα περιμένεις τον DJ βάλει το ''Push it'' για να αρχίσετε να κωλοτρίβεστε όλοι μαζί και να γίνει η δουλειά στο τσακ μπαμ. Τι κυνισμός, τι ωμότης. Και πάει ο ρομαντισμός. Απέθανε. Κρίμας. Τι να πω. Ρε μπας και γέρασα?

5 ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΥΠΗΡΧΑΝ

Γειά σααααας και πάλι. Μετά από ολιγοήμερον διάλειμμα μου ρθε ξανά η μαλακία στον εγκέφαλο. Και αποφάσισα να γράψω για τις εφευρέσεις που θα θελα να χαν ανακαλυφθεί. Δεν θα αναλωθώ σε παπαριές που έχουμε όλοι σκεφθεί δηλαδή το να τρως και να μην παχαίνεις, τηλεμεταφορές κλπ κλπ αλλά σε πιο χειροπιαστά καθημερινά πράγματα. Θα θελα λοιπόν να είχε ανακαλυφθεί.....

1) Μαρουλοπήρουνο: 

Συγνώμη ρε παιδιά, δεν σας σπάει τα αρχίδια αυτή η σαλάτα? Εννοώ τη σαλάτα μαρούλι. Παίρνεις το πιρουνάκι και πας να φας το υγιεινό σου χορταρικό που λένε οι ιατροί και η μαμά. Και τσουπ ρίχνεις μια φτυαριά να πιάσεις μια ικανοποιητική ποσότητα μαρουλίου. Καθώς σηκώνεις το πηρούνιον ελοιπόν, ελείπει το χορταρικόν, καθώς ξεγλιστρά λόγω σχήματος από το πηρουνάκιον και πέφτει λαδωμένο στο πιάτο στο τραπέζι στα μούτρα σου. Δεν σου επιτρέπει να το φχαριστηθείς ρε παιδί μου. Υπάρχει και ο άλλος τρόπος που έχω δει σε κάτι τραπέζια συγγενικά όπου ο έμπειρος θείος Λευτέρης κάνει το πιρούνι κομπρεσέρ, τακ τακ τακ τακ τακ και σηκώνει μισό βουνό μαρούλι. Σίχαμα. Σε κοιτάζουν όλοι σαν τον αρχιλιγούρη. Αυτό το πρόβλημα που λέτε έχει το μαρουλάκι. Δεν είναι κεφτές ας πούμε, που μπαααπ κάρφωμα χλούμπ και τελος. Two points. Πρέπει να εφευρεθεί κάτι σαν μαγνήτης μαρουλιού σε πηρούνι η ένα ειδικό πιρούνι η κάτι στον πούτσο τέτοιο.

Ανα μπράβο κοιτάξτε εδώ τι βρήκα. Πιρούνι με ανεμιστήρα που κρυώνει τη μπουκιά. Ευγε Rod Ryan. Γαμώτο δεν έχει το τηλέφωνο του να του ζητήσω να φτιάξει τον μαρουλοκαρφωτή...

2) Gps ελεύθερου πάρκινγκ

 Καλά αυτό θα κανε πάταγο. Έχεις αργήσει στη δουλειά και ψάχνεις απεγνωσμένα πάρκινγκ. Έχεις φάει 356 κλήσεις απ το δήμο και δεν σε παίρνει πια να το αμολήσεις πάνω σε πεζοδρόμιο ως Ταρζάν. Αφήστε που πάνε και σου κολλάνε κάτι αυτοκόλλητα με ένα γαϊδούρι που λένε ''Παρκάρω όπου γουστάρω, είμαι γαίδαρος''  Έχεις και τύψεις που ενοχλείς τον κόσμο. Και δεν ξεκολλάνε κι όλας γαμώ το στανιό μου. Γάμα τα. Με την εφεύρεση που λέτε θα πατούσες κουμπάκι και θα σου βγάζει τις νόμιμες θέσεις πάρκινγκ σε κύκλο 500 μέτρων χωρίς να γίνεις Μάρκο Πόλο. Θα μπορούσε να βγεί και σπασμένο το προγραμματάκι με τις παράνομες θέσεις...:Ρ

3) Αντηλιακό για άμεσο μαύρισμα

Και λέμε για άμεσο όχι μαλακίες. Που λέτε εγώ ως μελαχροινός να μου είναι πιο εύκολο να μαυρίσω μέσα σε 3 μέρες, αλλά η καημένη Αγγλίδα δίπλα που έχει γίνει μπορδοροδοκόκκινη τι να πει. Δράμα. Ενώ με το λαδάκι αυτό θα το βαζε και σε μια ωρίτσα τσούπ θα γινόταν Beyonce. Κάτι σαν sorarium ρε παιδί μου αλλά σε λάδι και πιο γρήγορο χωρίς να αναγκαστείς να γίνεις κοτόπουλο. Πας στην παραλία Πάγκαλος και γυρνάς Μπαρακ Ομπάμα. Σε χρώμα όχι σε βάρος ε. Είπαμε. Γαμώ πάντως ε?

4) Βρύση με κόκα κόλα

 Η με ότι γουστάρει να πιει ο καθένας. Είσαι να πούμε σπίτι και βλέπεις το Γαύρο και σου τελειώσαν οι μπύρες. Που στο διάολο να τρέχεις τώρα να πάρεις μπύρες. Θα χάσεις το μισό ημίχρονο. Ενώ αν έπαιζε βρυσούλα δίπλα στην αυτή του νερού, τσακ πας γέμιζες το μπυροπότηρον και μια χαρά. Βέβαια θα μου πείτε μπορείς να πας να αγοράσεις ένα βαρέλι και να το χεις δίπλα. Αλλά εγώ θέλω πιο πολλά. Θέλω να βγάζει και κοκα κόλα, θέλω και κρασί θέλω και βυσσινάδα Λούξ. Κι όλα αυτά με μια απλή συνδρομή στην ΕΥΔΑΠ με μετρητή και ειδικό διακόπτη. Αντε ρε παιδιά τι κάνετε? Εδώ στείλατε διαστημόπλοιο στον Αρη μη χέσω...:Ρ

5) Αναστροφέας απεσταλμένων μηνυμάτων

Για να το εξηγήσω και λίγο καλύτερα, θα πω το παράδειγμα όπου στέλνεις στην αγαπημένη σου που τη λένε Μαρία το παρακάτω μήνυμα. ''Κι εγώ σε θέλω πάλι μωρό μου. Χτες ήταν καταπληκτικά'' Ωραίο ε? Αλλά τη Μαρία έχεις να τη δεις 3 μέρες. Μαλακία ολκής φίλε. Και τι κάνεις τώρα. Περιμένεις την καταιγίδα. Αλλά με τον Αναστροφέα Απεσταλμένων Μηνυμάτων θα μπορούσες αν η αγαπημένη σου δεν το έχει ανοίξει, να κάνεις undo και να σβηστεί κι από το κινητό της. Ε και γαμώ ε? Θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε e-mail και όχι μόνο για υποχθόνιους σκοπούς όπως προανέφερα, αλλά και σε πιο αθώους όπως ας πούμε αν ρίξεις ένα μπινελίκι σε κάποιον και  το μετανιώσεις. Πσσσσσ καλά μιλάμε για επανάσταση.

Λοιπόν για να μην σας κουράσω άλλο έχω και κανα δυό τρείς ακόμα που τις σκέφτομαι αλλά θα μουν πολύ χαρούμενος να ακούσω και τις δικές σας εφευρέσεις. Εμπρός λοιπόν μικροί μου εφευρέτες....

ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΧΟΡΕΥΕΤΕ?

''Το Σάββατο θα κάνω πάρτυ. Θα έρθεις ε?'' 
Σαν γλυκειά μουσική στα αυτιά μας ακουγόταν μια τέτοια πρόταση, όταν πιτσιρικάδες γαρ, μας εκαλούμασταν σ ένα τέτοιο γεγονός. Και δώστου σχέδια, προετοιμασίες, να πάρουμε καινούργιο τζιν, να κουρευτούμε, να κόψουμε νύχια και γενικότερα να συμμαζευτούμε και να ξεβρωμιστούμε ολίγον τι. Ε ναι ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από τη συνεχή καφρίλα με τα ποδόσφαιρα και τις υπόλοιπες αγορίστικες βρωμοασχολίες.

Τώρα τη σημερινή εποχή, δεν ξέρω τι παίζεται, έχω να παρευρεθώ καιρό σε πάρτυ under seventeen κι η ανιψιά μου δεν με πληροφορεί ενδελεχώς. Φοβάται μήπως καρφώσω τις πομπές της στον μπαμπά παύλα ξάδερφο, μπαμπούλα. Aνιψούδα μ μη φοβάσαι. Θα σου πω μια μέρα μια ιστορία με τον μπαμπά σου που μετά απ αυτό όλα τα υπόλοιπα θα σου φαίνονται πταίσματα...:Ρ


Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα πάρτι. Της ηλικίας μου. Και που λέτε φτάνει εκείνη η ιστορική μέρα. Έχουμε συλλέξει πληροφορίες για το ποιες θα παρευρίσκονται, ποια είναι ελεύθερη, ποια θα πιει 1,5 ποτό παραπάνω και όλα εκείνα τα απαραίτητα στοιχεία που θα μας βοηθούσαν να επικεντρωθούμε στον στόχο. Και ο στόχος ήταν ένας και μοναδικός βέβαια. Το πέσιμο εν ώρα μπλούζ.

Από ηλικία σε ηλικία το επίπεδο ικανοποίησης βέβαια, ήταν και διαφορετικό, γιατί ας πούμε σε πάρτι ηλικίας 10 ετών ήσουν πολύ ευχαριστημένος αν χόρευες δύο μπλουζ συνεχόμενα με το επίμαχο πρόσωπο. Στην ηλικία των 16 ήθελες κάτι παραπάνω. Ένα φάσωμα στην κουζίνα του οικοδεσπότη θα ήταν κάτι υπέροχο ας πούμε.


Και που λέτε το πάρτι ξεκινά, τ αγοράκια δεξιά τα κοριτσάκια αριστερά και αφού ακούγαμε όλες τις παπαρο Madonna, Sandra, Michael Jackson, αηδίες έφτανε η ώρα του μπλούζ. Η ώρα του παιδιού. Η αμηχανία όλων ήταν έκδηλη στα πρόσωπα και περιμέναμε τον πρώτο ήρωα που θα σπάσει τον πάγο και θα πάει να σηκώσει κοπελιά για χορό. Συνήθως αυτός που έκανε την ταρζανιά, η δεν μάσαγε καθόλου ή είχε πούστικο σχέδιο στα υπόψιν. Και εξηγώ. Διάλεγε την κοπέλα που δεν τον ενδιέφερε αλλά απλά είχε την μεγαλύτερη άνεση και τις πιο φιλικές σχέσεις. Έτσι έσπαγε ο πάγος, παίρναν τα κουλά τους κι οι υπόλοιποι και διάλεγαν από μία για το πρώτο αναγνωριστικό. Μετά ο Ταρζάν υποχθονίως και ερπόμενος, σιγά σιγά πλησίαζε το πρόσωπο που τον ενδιέφερε. Εδώ βέβαια ελόχευε ο κίνδυνος ο ανταγωνιστής που είχε τσακώσει το αμόρε για το αναγνωριστικό, να μην ξεκολλήσει όλο το βράδυ από κει και να μείνει ο Ταρζάν με τη μπανάνα στο χέρι. Ε θα μου πείτε για την ηλικία, σιγά το πρωτότυπο..:Ρ

Και τέλος πάντων περνώντας όλες τις συμπληγάδες έφτανε η ώρα που θα είχες την ευκαιρία να χορέψεις με την καψούρα. Πω πωωω. Φύσαγες, ξεφύσαγες, ίδρωνες, ξίδρωνες και τσουπ πήγαινες δειλά δειλά να ζητήσεις χορό. Ας μην πάρουμε την περίπτωση όπου αυτή έβρισκε δικαιολογία του τύπου, αχ μόλις χόρεψα/είμαι κουρασμένη/τον επόμενο χορό/δεν έχω όρεξη/δεν έχω πόδια. Ας πούμε ότι δέχεται. Δεν θα ήσουν και τόσο μαλάκας για να πιάσεις κουβέντα την ώρα που παιζει Nothing Gonna Change my Love for u. Θα άφηνες την ερωτική αύρα να ίπταται πάνω από τα κεφάλια σας χωρίς παράσιτα. Γιατί και να μίλαγες, τι θα λεγες? Μαλακίες θα λεγες. Από την αμηχανία το πιο πιθανόν ήταν να σε θεωρήσει εγκεφαλικά παράλυτο. Άρα μούγκα κι αν ήθελε να πει αυτή κάτι απαντούσες ''ναι'' κι ας μην άκουγες τι έλεγε.


Έτσι λοιπόν άφηνες τη γλώσσα του σώματος να μιλήσει αφού εκείνη την ώρα ήταν το καλύτερο που είχες να κάνεις. Έπιανες λοιπόν τη μικρούλα απ τη μεσούλα δεν κόλλαγες πάνω της και την άφηνες να επιλέξει αυτή το επίπεδον της προσκολλήσεως. Αν κόλλαγε πάνω σου και σ άρπαζε απ το σβέρκο, τα πράγματα είχαν πάρει τον καλό δρόμο. Αν απόθετε τα χέρια της σαν παράλυτο πάνω στους ώμους σου και άφηνε ένα κενό ανάμεσά σας όσο η διώρυγα της Κορίνθου, τότε έπιανες το παρασύνθημα και περίμενες να τελειώσει αυτός ο χορός των ανιάτων. Πες όμως ότι κόλλαγε. Τι καλά. Η καρδιά σου χτυπούσε όλο και πιο δυνατά, ένιωθες τη ζεστασιά του κορμιού της κολλημένο πάνω στο δικό σου και την ανάσα της στον λαιμό σου. Καβλώσαμε.

Ωπ φρένο. Στο καβλώσαμε. Και συμβαίνει αυτό το ατυχές γεγονός εν χορώ, που ενώ είσαι σα βδέλλα κολλημένος πάνω της, το κάτω κεφάλι αποφασίζει να κάνει του κεφαλιού του και να κάνει αισθητή την παρουσία του. Τζακ κάτω. Κάτω σου ειπααα. Δεν ακούει ο Τζακ. Αυτό άραγε εννοούν τα κορίτσια όταν λένε ''σκέφτεσαι με το κάτω κεφάλι''? Αλλά ρε κορίτσια τι να κάνεις εκεί πέρα να ούμ. Αυτοσυγκέντρωση? Δεν γίνεται. Δεν είχαμε και μάθημα διαλογισμού στο σχολείο. Πως να κρύψεις την έξαψη? Λοιπόν. Είχες δύο επιλογές. Το ένα ήταν να αφήσεις τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους και να μην κρύψεις τίποτα. Αν το καταλάβαινε η κοπελιά και δεν την πείραζε, έκανε τη χαζή κι όλα οκ. Αν την πείραζε ξεκολλούσε μόνη της και την άλλη μέρα θα σ έκανε ολίγον τσιμπούκι στις φίλες της. Αλλά και τι έγινε. Τουλάχιστον άφηνες  υποσυνείδητη πληροφορία στο μυαλό των κοριτσιών ότι το μπλιμπλίκι σου λειτουργεί, και τις άφηνες να χαχάνιζουν. Θα σου χρησίμευε αργότερα. Το δεύτερο ήταν να προσπαθήσεις να απομακρυνθείς ολίγον από το κορμί της νεαράς παίρνοντας στάση βιζολαβίζο και χορεύοντας το υπόλοιπο που έμενε, σαν να έπαθες λουμπάγκο στην ηλικία των δεκατεσσάρων. Μετά πήγαινες έπινες λίγο νεράκι να ρθεις στα ίσια σου κι έψαχνες τρόπους πως θα βολέψεις το εργαλείο σε στάση κάλυψη απόκρυψη. Πόνος και δράμα.

Έστω λοιπόν και πάλι ότι όλα τα προβλήματα ξεπερνιόταν και το πράγμα πάει κατ ευχήν. Χορεύετε και το δεύτερο μπλουζ καπάκι, το οποίο έχεις φροντίσει να παίξει mix ώστε να μην πέσει σιωπή στην αλλαγή του κομματιού και χάσεις το κορίτσι και τι ωραία τι καλά. Καταλαβαίνεις το λοιπόν ότι της αρέσεις, η κατάσταση είναι chick to chick και το μάγουλο γλιστράει όλο και πιο πολύ προς το χείλι. Εκεί λοιπόν αποφασίζεις ότι ήρθε η στιγμή να ξεκολλήσεις απ το μάγουλο και να εφορμήσεις. Και μπαπ. Τρως τη χυλόπιτα. Μα τι έγινε γαμώ την τρέλα μου. Οι δικαιολογίες ήταν ''Εμ ξέρεις δε νιώθω πολύ άνετα εδώ/έχω φίλο/νομίζω είναι καλύτερα να μείνουμε φίλοι/έκανα απονεύρωση χτες/έχω φάει δυο πιτόγυρα με τζατζίκι''. Εντάξει δεν ήταν πάντα έτσι η εξέλιξη, αλλά εδώ ήθελα απλά να τονίσω το παράξενο της υπόθεσης όπου η κορασίδα σου σερβίρει τραγανιστό ψητό κοτόπουλο με πατάτες και μόλις πας να δαγκανιάσεις σε στέλνει να πλύνεις τα χέρια σου. Ε όχι ρε φιλενάδα.


Και γιατί γινόταν αυτό? Αβυσσος η ψυχή των γυναικών. Τι να πεις. Αλλά εδώ πρέπει να κλείσει η ιστορία με Happy End. Και που λέτε τελικά η γλυκιά συμμαθήτρια υποκύπτει κι όλα μια χαρά. Ζουζουνιές, πειράγματα απ τους άλλους κλπ κλπ. Ααααχ τι ωραία χρόνια. Αυτά με την υπόθεση Blues. Επειδή παραήταν μεγάλο το κειμενάκι έρχεται και Part 2 με αντικείμενο ενασχόλησης, τα πιο δημοφιλή παιχνίδια των πάρτι, τη μπουκάλα, την Πυθία και το Θάρρος η Αλήθεια. Θα πιω μια μπουκάλα να βρω το θάρρος να το γράψω. Αλήθεια.

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ. ΑΓΑΠΗ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΥΡΕΣ?

Και είναι Τετάρτη. Και ο Γαύρος παίζει τον υπέρ πάντων αγώνα στο Τσού Λού. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια έχει φορέσει η ομάδα τα μακρυμάνικα και πάει για φουλ πρόκριση στους 8. Στο μυαλό σου κόβουν βόλτες τα διάφορα περιπαικτικά σχόλια των φίλων βάζελων, χανουμιών, βούλγαρων και λοιπών ομαδίσκων από προηγούμενες αποτυχημένες χρονιές και αισθάνεσαι ότι πλέον ήρθε η ώρα να τους πεις να κάτσουν αναπαυτικά στον καναπέ τους. Τι ωραία. Εσύ θα κάτσεις άραγε?

Και γιατί να μην κάτσεις? Έχεις αγοράσει καναπεδάρα από τα ΙΚΕΑ με σουπερ Swedish σταιλινγκ πλας 852 υποπόδια, τσεπάκια, πορτάκια, σκατάκια, προσκολλημένα πάνω στο έπιπλο. Επίσης τραπεζάκι με άλλες 852 πίπες του στυλ, μου ρθε να κόψω τα νύχια μου στο σαλόνι γιατί να μην έχει το τραπεζάκι ενσωματωμένο νυχοκόπτη και άλλα πολλά αλμυρά που έχει ανακαλύψει ο Σουηδός σχεδιαστής γιατί σκέφτηκε ότι μπορεί να σου φανούν χρήσιμα την ώρα που τα ξύνεις μπροστά στην TV. Τέλος πάντων να μην σας ζαλίζω τα παπάρια με λογοτεχνικές μαλακίες έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τη σέντρα.

Ωωωω. Τι να κάνουμε. Να καλέσουμε και τους κάφρους φίλους μας να κάνουμε μπούγιο. Ααααα να φέρουμε κι έναν βάζελο μέσα και καλά να δούμε πολιτισμένα το μάτς ως αντικειμενικοί φίλαθλοι. Η ατυχής περίπτωση είναι όταν έχεις φέρει το βάζελο να δείτε Ολυμπιακός - Παναθηναικός. Εκεί ο πολιτισμός διακόπτεται τη στιγμή του γκόλ όπου τα κωλοδάχτυλα πάνε σύννεφο και καταλαβαίνει ο φίλος Πανάθας ότι τον έφερες για live καζούρα. Ατύχησες αγαπητέ. Βέβαια το σκηνικό μπορεί να σου γυρίσει και τούμπαλιν όπου έχεις φάει το 0-2 στο 20λεπτο και το πράσινο σκουλήκι πνιχτογελάει ως άλλος Σακελλαρόπουλος. Επειδή όμως παίζει εκτός έδρας προσπαθεί να κρύψει τη χαρά του πετώντας ατάκες της μορφής: ''Ε σας αδίκησε τώρα, το πρώτο γκολ ήταν 4 εκατοστά οφσάιντ'' και διάφορα τέτοια  Αλλά φαίνεσαι απ τη φάτσα φίλε βάζελε. Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί...

Δε γαμείς όμως. Μες το παιχνίδι είναι αυτά, αρκεί να επικρατεί ψυχραιμία. Λοιπόν. Να οργανωθούμε. Τι θα χρειαστούμε: 

1) Κατάλογο από σουβλατζίδικο δοκιμασμένο. Ε βέβαια. Και να τα φέρνει γρήγορα ε. Όχι στο 85. Να χουμε την αγωνία μας να ουμ να κρυώσουν και τα σουβλάκια? Ε όχι. 

2) Μπυρόνια βεβαίως. Μια εξάδα κατάψυξη και οι υπόλοιπες να παίζουν μπάλα παντού μέσα στο ψυγείο. Δίπλα στο Βιτάμ, πάνω από τις ντομάτες, ανάμεσα στο Μίλκο και τον χυμό αχλάδι, όπου χωράνε. Βάλε και στις αυγοθήκες.

3) Κινητό. Απαραιτήτως. Γιατί η επικοινωνία με εξωθεσμικούς παράγοντες είναι δεδομένη. Δεν πρέπει να ακούσει το καντήλι του ο ξάδερφος που χαιρόταν με το 0-1 όταν ισοφαρίσεις? Έλα ξα, σου ρχεται και το δεύτερο. Πιάσε κινητό.

Αυτά τα βασικά. Προαιρετικώς μπορείς να έχεις και Playstation με το Pro μέσα για ένα ματσάκιον στο ημίχρονο, Laptop με στοίχημα live για διπλές αγωνίες και για πολύ καμένους, φανέλα και κασκόλ της ομαδάρας μαζί με καπνογόνα, καραμπίνες, Καλάσνικοφ και άλλα πολλά. αναλόγως την όρεξη των παρευρισκομένων.

Αυτά είναι τα παρελκόμενα. Εδώ όμως πρέπει να αναφερθούμε και στον παράγοντα Χ όπου αυτός είναι το ασθενές φύλο. Τι γίνεται λοιπόν μ αυτό? Οι περιπτώσεις αντιμετώπισης εξαρτώνται πάντα από το ενδιαφέρον που έχει ο Χ για το αντικείμενο. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Περίπτωση Α+ όπου η αγαπουλίτσα είναι fun της ομάδος και σου οργανώνει αυτή όλο το συνέδριο με τους κάφρους και συμμετέχει στα μπινελίκι και στους πανηγυρισμούς. Too good to be true. Αλλά συμβαίνει, ιδίως τα τελευταία χρόνια και μετά το 2004 όπου οι γυναίκες έμαθαν τι είναι το οφσάιντ.

Περίπτωση Α- όπου ναι μεν η αγαπουλίτσα likes football αλλά είναι οπαδός του μισητού εχθρού. Αυτή είναι και η πιο δύσκολη περίπτωση γιατί καλύτερα να μην ασχολούνταν καθόλου παρά να μην μπορείς να την μπινελικώσεις. Αν τολμήσεις πρόσεχε γιατί μετά η παντόφλα θα πέσει σύννεφο.

Περίπτωση Β όπου το μωρουλίνι βλέπει χόρτο και βγάζει σπυριά. Τι να κάνεις τώρα. Εδώ χρειάζεται διπλωματία. Συνήθως γίνεσαι ανησυχητικά γλυκός από το Σάββατο το απόγευμα καθώς αρχίζεις τις υποσχέσεις για εκδρομές χαράματα Κυριακής, αγορά εισιτηρίων στο σινεμά για να δείτε την τελευταία  μπαρούφα shopping love κομεντι με τη Σαρα Τζεσικα Παρκερ και διάφορα τέτοια παρεμφερή. Σε περίπτωση παντρεμένων το σινεμά μεταφράζεται σε διήμερο σε Spa και η εκδρομή σε τραπέζωμα στο σπίτι των πεθερικών.

Περίπτωση Γ όπου η ζουζουνίτσα, αδιαφορεί πλήρως για το αντικείμενο σ αφήνει στην ησυχία σου και κανονίζει έξοδο με φίλες της. Εδώ έχουμε ένα θέμα προς συζήτησιν γιατί παλαιότερα, όταν ο Γαύρος δεν έκανε σεφτέ στο Τσου Λού κι είχαμε Βάζελο κάθε Τετάρτη, αν έβγαινες έξω το βράδυ, παντού γυναίκες. Ύποπτη για κέρατο η περίπτωση. Φτου φτου, μακριά από μας.

Πάνω κάτω λοιπόν παίδες αυτές είναι οι παρατηρήσεις που έχω επισημάνει όταν βλέπω ματς στην τηλεόραση ως γνήσιος τηλεχούλιγκαν. Μια χαρά περνάω στο σαλονάκι μου που λέτε με τα φιλαράκια μου και στην τελική άμα με πιάσει και καμιά φανατίλα, ανάβω κι ένα καπνογόνο στη βεράντα άμα γουστάρω. Ναι γιατί με το γήπεδο πλέον δεν το χω. Η δουλειά μου μυρίζει πολύ καφρίλα  Προτιμώ να μυρίζω τα σουβλάκια απλωμένα στο σαλόνι με το χέρι να κρατάει παγωμένο το μπυρόνι. Και πάμε να τους πατήσουμε ρε Τζιμπούραρε...

ΓΑΜΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ

Λοιπόν αγαπητοί. Επειδή τα μεγαλύτερα μυαλά αυτής της χώρας τα έχουν στην απ όξω, αποφάσισα να μην περιμένω να με εκαλέσουν για να λύσω το πρόβλημα του χρέους. Έτσι σκέφτηκα να το καταθέσω εδώ στο ταπεινόν blog μου, σαν μια προσφορά για την πατρίδα. Δεν θέλω αγάλματα, ούτε να ονομάσετε τη Σταδίου, οδός Laburdius. Θα παραμείνω ταπεινός μέχρι εσχάτων. Ετσι ξηγιούνται οι μετριόφρονες. Έχουμε και λέμε λοιπόν. 

Είμαστε 11 κατομυρια νοματαίοι και χρωστάμε 300 δισεκατομμύρια. Τι κάνομεν? Λύσις πρώτη. Παίρνουμε ένα χοντρό σκοινί και απαγχονιζόμαστε στα μπαλκόνια μας. Αλλά όχι δεν συμφέρει. Πολύ σχοινί. Λύσις δεύτερη. Αγγίζουμε όλοι ταυτόχρονα γυμνά καλώδια στις 8 το βράδυ την 1η Μάρτη του 2012. Χμ πάλι όχι. Πολύ ρεύμα. Λύσις τρίτη. Γεμίζουμε τη μπανιέρα μας, δένουμε ένα βαράκι 10κιλο στο σβέρκο και βουτάμε. Μπα. Πολύ νερό. Τι γίνεται ρε πούστη μου, μέχρι και για να πεθάνεις κοστίζει. Χέσε μέσα. Αλλά εντάξει το γάμησα το θέμα. Ας σοβαρευτώ λίγο γιατί έχω πραγματικά τρομερή λύση.


Με πολύ πρόχειρους υπολογισμούς λοιπόν αν μας βάλω ισοτίμως όλους να συμμετέχομεν εις το αυτο αίσχος, η λυπητερή έρχεται 27,227 χιλιάδας ευρώ το κεφάλι περίπου. Τίποτα. Ούτε μια BMW Coupe X1. Που σημαίνει ότι για να ξεχρεώσουμε θα πλερω για 6-7 χρονάκια από 300 έκαστον μήνα χωρίς να αγγίξομεν το γκάζι. Όπως τα βλέπω μάλλον θα το ανοίξομεν. Αλλά ας αφήσουμε τα θανατικά σενάρια.

Με πολύ μπακαλίστικους υπολογισμούς λοιπόν αν πούμε ότι από τα 11 μύρια τα 5 μόνο συμμετέχουν ενεργά δηλαδή δουλεύουν, πως θα γίνει η μοιρασά του χρέους? Έχουμε και 1 μύριο άνεργους και 1 μύριο συνταξιούχους. Άρα μείναν άλλα 4 μύρια που φτιάχνουν μουσακά στο σπίτι. Ρε πούστη, είμαστε νοικοκυραίοι δεν μπορείς να πεις. Άρα το χρέος μοιράζεται στα υπόλοιπα 7 μύρια. Δηλαδή...3/98*6-9+9+5674= 42,857.
Καλά πάμε. Το BMW έγινε Cayenne

Από αυτά λοιπόν τα 7 μύρια τα 5 είναι γραμμένα σε IKA ΣΥΚΑ ΜΙΚΑ ΤΙΚΑ. Ο μέσος όρος μισθού είναι λέει 1300 ευρά. Από το 1 μύριο συνταξιούχων η μέση σύνταξη είναι 600 ευρά. Από το 1 μύριο ανέργους ο μέσος όρος επιδόματος ανέργου είναι 400 ευρά. Και από τα υπόλοιπα 4 εκατομμύρια είπαμε ο μέσος όρος τους είναι μισό αρχίδι.

Τι γίνεται λοιπόν. Για να μην σας εμπλέξω με την άλγεβρα κι επειδή κι εγώ βαριέμαι ας πούμε ότι ο καθένας από μας χρωστάει περίπου τους μισθούς, τη σύνταξη, το επίδομα ή το αρχίδι μιας χρονιάς. Αυτό πως το διαχειριζόμαστε? Δεν είναι τίποτα αγαπητοί φίλοι. Μετά το κούρεμα του χρέους και σε 8 χρόνια από σημερα, άκουσα ότι θα είμαστε σε θέση να χρωστάμε μόνο το 120% του ΑΕΠ. Τι καλά!
Με τα σημερινά δεδομένα λοιπόν αν παραμείνουν σταθερά και με την προϋπόθεση ότι το 2020 θα αρχίσουμε να έχουμε περισσότερα έσοδα από έξοδα, θα αρχίσουμε από το ευτυχές αυτό έτος να μειώνουμε σιγά σιγά το χρέος. Τι λε ρε παιδί μου. Δηλαδή in the year 2525 θα είμαστε τζετ. Μαλακίες. Εδώ λοιπόν έρχεται η επαναστατική λύση που προτείνω. 

Σύμφωνα με τους μέσους όρους για να γίνει βιώσιμο το χρέος και σύντομα, θα πρέπει να συμβεί ένα απ τα 3 παρακάτω σενάρια. 
Το Πρώτο είναι να αυξηθούν οι μισθοί οι συντάξεις κτλπ και να παραμείνουν σταθερές οι τιμές (αχαχααχχαχαχααχχααχαχχα ) 
Το Δεύτερον είναι να μείνουν σταθεροί οι μισθοί και οι τιμές και να μειωθεί το χρέος (ΑΧΑΧΑΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ) και τρίτον να μεγαλώσει ο συντελεστής  ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ. Ναι φίλοι μου. Αυτό δεν το χει σκεφτεί κανείς. Γιατί άλλο είναι να μοιράζεις 300 δις χρέος σε 11 μύρια και άλλο σε 22 εκατομμύρια έτσι δεν είναι. Άρα? 


Αρά αγαπητοί αναγνώσται μου η  λύση είναι να βρούμε ο καθένας ένα ταίρι, να κλειστούμε στο σπίτι και να εξαφανίσουμε μαζί με την υπογεννητικότητα και το χρέος. Ε βέβαια. Βλέπετε εσείς πιο εύκολη, οικονομική και απολαυστική λύση?  Και μην μου πείτε ότι σας χάλασε? Γιούργια στα κουλούρια λοιπόν και.... γαμάτε γιατί χανόμαστε....:Ρ

ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ

Πριν από 10 περίπου χρόνια μου έφεραν τον Τζάκ. Ήταν ένας κούταβος χοντρός που τον ανακάλυψε ο αδερφός μου με μια φίλη μου την Ελένη παραμονή Χριστουγέννων δίπλα σ ένα κάδο με σκουπίδια. Τον μαζέψανε και μου τον φέρανε για παρέα στο δωματιάκι-εργαστήριο που είχα τότε. Επηρεασμένος από προηγούμενη εμπειρία κατοχής σκύλου και ξέροντας ότι δεν θα μπορούσα να τον προσέχω όσο θα έπρεπε ήμουν περίπου αρνητικός. Να μην φλυαρήσω άλλο τελικά τον κρατήσαμε υπό την προυπόθεση ότι θα συμμετείχαμε όλοι στην φροντίδα του και θα μπορούσαμε να του δώσουμε και μια υποτυπώδη ελευθερία εκτός από τα αυτονόητα που είναι η τροφή και η στέγη. Αλλιώς δεν έπαιζε. Και τώρα ο Τζάκ έχει γίνει ένα γουρούνι που τρώει μια αγελάδα για πρωινό. Παρεμπιπτόντως να πω ότι εγώ δεν τον είχα βγάλει Τζακ αλλά Ζακ, ως πιο αριστοκρατικό αλλά ένεκα που τα παιδιά της γειτονιάς μου στον Ταύρο το αριστοκρατικό δεν το χαν και πολύ, αποφάσισαν να τον λένε Τζακ. Ε το πήρα κι εγώ απόφαση, ότι τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους. Α ρε Τζακούλη σε καταδίκασαν να μείνεις κοπρίτης με πιστοποιητικό γεννήσεως.

Με αφορμή αυτό το τελευταίο επίσης δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους με τον διαχωρισμό που κάνουν στα σκυλάκια που τα χαρακτηρίζουν άλλα ως κοπρίτες και άλλα ως ράτσα. Ρατσισμός έτσι? Με την ίδια λογική τότε αν το παραλληλίσω με τους ανθρώπους, μια φίλη μου που η μαμά της είναι από Άγιο Δομίνικο, ο μπαμπάς της από το Ρίο, ο παππούς της Ελληνας με ρίζες από Αίγυπτο θα έπρεπε να την αποκαλούμε σούπερ μπάσταρδο. Ισα ισα όμως όσοι τη βλέπουν τους τρέχουν τα σάλια σαν Ροντβαιλερ. Εκεί ο διαχωρισμός όμως δεν ισχύει για τους fuckin bastards γιατί η φίλη μου είναι μελαμψή με σούπερ βυζιά ασχέτως αν δεν έχει σταθερή ράτσα. Ημίμετρα στα ημίαιμα.

Βλέπω ένα αδέσποτο σκυλάκι λοιπόν προχτές στο δρόμο, Ταλαιπωρημένο, αδύνατο, βρεγμένο ως το κόκκαλο. Με κοίταζε φοβισμένο με τα μεγάλα του καστανά μάτια.
''Τι είναι ρε'' του φώναξα. Αμέσως με πλησίασε και άρχισε να κουνάει την ουρίτσα του γρήγορα και ανάμεσα απ τα σκέλια του. Το χάιδεψα, μπήκα μέσα στο μαγαζί που είχα τον  Τζακ και του κλεψα ένα κόκκαλο απ το πιάτο του, για να το δώσω στον επισκέπτη μας. Ο Τζακ στράβωσε που του πήρα το κόκκαλο αλλά δυστυχώς δεν μιλάει Ελληνικά για να μπορώ να του εξηγήσω τον όρο σκυλοαλληλεγγύη.

Το άρπαξε με τα δοντάκια του λοιπόν σε χρόνο DT  και εξαφανίστηκε αστραπιαία πίσω από κάτι αμάξια. Τον κοίταξα χαμογελώντας να χάνεται και σκέφτηκα ότι αυτό δεν ήταν απ τα ''τυχερά'' σκυλάκια όπως το δικό μου που κάποιος τελικά το μάζεψε και του πρόσφερε μια στέγη κι ένα πιάτο φαΐ.
Τώρα όμως που το συζητάμε, αλήθεια τελικά είναι τόσο τυχερά τα σκυλάκια που τα μαζεύεις απ το δρόμο? ΄Η μήπως τα τυχερά είναι αυτά που τριγυρνούν αλήτικα κι ελεύθερα στους δρόμους χωρίς να έχουν πάνω απ το κεφάλι τους κανέναν? Για να δούμε τι γίνεται.

Το έχω ξανασκεφτεί και παλαιότερα το γεγονός αυτό. Αν ήμουν σκύλος τελικά τι θα ήθελα? Να έχω ένα ζεστό σπίτι, εξασφαλισμένο φαγητό, περίθαλψη και φροντίδα κι ένα αφεντικό στο κεφάλι μου ή να είμαι αδέσποτος να με χτυπάει ο καιρός όπου με βρεί, εκτεθειμένος στις αρρώστιες  και τις κακουχίες, να ζητιανεύω φαγητό μέσα στην πόλη η να το ψάχνω χωμένος μέσα στα σκουπίδια και να τριγυρίζω στους δρόμους με κίνδυνο να με χτυπήσει οποιαδήποτε στιγμή κάποιο αυτοκίνητο?. Η επιλογή φαίνεται εύκολη έτσι δεν είναι? Φαίνεται εύκολη γιατί σκεφτόμαστε σαν άνθρωποι και όχι σαν σκύλοι.
Δεν υπήρξα σκύλος ποτέ για να μπορέσω να σας περιγράψω πως σκέφτεται ένας. Ίσως να γίνει και αυτό κάποτε αν ισχύει η θεωρία της μετεμψύχωσης. Θα μπω τότε στο blog να σας γράψω τις σκέψεις μου, αν και θα μου είναι δύσκολο να γράψω με την πατούσα στο πληκτρολόγιο...:Ρ

Αν κάνω μια προσπάθεια όμως διαπιστώνω πάντα υποθετικά ότι τα πράγματα βρίσκονται κάπου στη μέση. Ναι, θα ήταν πολύ ωραίο να έχω εξασφαλισμένη τροφή και στέγη καθώς και περίθαλψη για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αν είμαι όμως δεμένος σε ένα μπαλκόνι καθ όλη τη διάρκεια αυτής, τι να το κάνω? Απ την άλλη ωραία η ελευθερία, να τριγυρίζω όπου γουστάρω να γκαστρώνω όποια σκυλίτσα θέλω κι όποτε θέλω χωρίς να αφήνω το αφεντικό μου να κανονίζει το πότε θα γουστάρει να πηδήξω, αλλά υπό συνθήκες πόλης κι όταν εμένα το στομάχι μου έχει φτάσει στα δάχτυλα και όταν το κρύο με έχει πετσοκόψει, την ελευθερία θα την έτρωγα ευχαρίστως με πατάτες στο φούρνο.

Αυτό που θέλω να τονίσω λοιπόν σχετίζεται άμεσα με την συμπεριφορά που θα έχει ο κάθε ένας από μας ως ιδιοκτήτης κατοικίδιου. Έτσι λοιπόν να πω ότι, αν αποφασίσεις κάποτε να έχεις ένα σκυλάκι θα πρέπει να γνωρίζεις ότι και αυτό έχει ψυχή. Μην είσαι τόσο παρτάκιας και το βλέπεις σαν εργαλείο για να γαληνεύει η δικιά σου ψυχή μόνο. Ένα σκυλάκι έχει την ανάγκη της ελευθερίας όσο την έχεις κι εσύ. Κι εσένα δεν θα σε χάλαγε να μείνεις αλυσοδεμένος για το υπόλοιπο της ζωής σου σ ένα στύλο? Κι αυτό χαλιέται που λες. Αν δεν μπορείς να το κάνεις, δώστο σε κάποιον που μπορεί. 

Έτσι που λέτε έχουν τα πράγματα κατά την άποψη μου. Τα σκυλάκια, τα γατάκια, τα πουλάκια και οτιδήποτε άλλο που οι λειτουργικές αλλά ιδίως ψυχικές εκάστοτε ανάγκες μας αρέσκονται, δεν χωράνε σε κλουβιά. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι η ψυχή τους μαλακώνει με το να φυλακίζουν μια άλλη ελπίζω να αλλάξουν γνώμη μετά από αυτό. Οι αμετανόητοι ας προσέξουν μόνο μην τους κάτσει καμιά στραβή στην μετεμψύχωση και βρεθούν να γαβγίζουν μονάχοι σε καμιά ταράτσα. Γουφ?. (Μτφρ. Εντάξει?)

ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΥΔΡΟΧΟΟ

Δεν γράφω πολύ για ζώδια γιατί δεν ξέρω αν τα πιστεύω κατά βάθος. Αλλά τα γαμίδια είναι κι αυτά σαν τα φαντάσματα. Δεν πιστεύεις, δεν πιστεύεις και τσουπ μια ωραία νύχτα, να τος ο μπαμπούλας μπροστά σου. Και μετά γάμα τα.  Πας κι αγοράζεις μια πλεξούδα σκόρδα και το Άστρα και Όραμα. Άστα δικέ μου...

Τέλος πάντων πως μου ρθε να γράψω για ζώδια και ειδικά για τον Υδροχόο. Να σας πω. Ήρθε ο Φλεβάριος που λέτε που είναι και ο μήνας του εγκλήματος. Λόγω λοιπόν αυτού του κοινωνικού ξεκατινιασμού που ονομάζεται Facebook ξέρουμε να πούμε ανά πάσα στιγμή πότε ο καθ ένας από τους πεντακόσιους σαράντα φεύγα φίλους μας έχει ψυχοσωματικά, πότε έσπασε το νύχι του παράμεσου της η Γιώτα, με ποιόν γκόμενο χλιμιτζούριαζε χτες βράδυ η Αλέκα, ποιά έχασε ένα στρινγκ στην τουαλέτα του Τζίντζερ κλπ κλπ. Το πότε έχει γενέθλια θα μας ξέφευγε? Και κάθε μέρα εμφανίζεται ελοιπόν η πληροφορία πάνω δεξά στο παραθυράκιον των γενεθλίων. Δεν τολμάς να ξεχάσεις τίποτα πλέον. Σου λένε: Μα καλά δεν το είδες στο Facebook ότι γιόρταζα? Αδικαιολόγητος. Και μπαίνω και κάθε μέρα στο γαμίδι, γαμώ το άλλοθι μου μέσα.

Έτσι λοιπόν τον αγαπητό αυτό μήνα παρατήρησα, ότι έχουν γενέθλια τα άτομα με τα οποία είχα, έχω και μάλλον θα έχω ισχυρούς επικοινωνιακούς δεσμούς. Παρεμπιπτόντως είναι και ο πιο φεύγα μήνας, γιατί του καυλώνει κάθε τέσσερα χρόνια να προσθέτει και μια μέρα. Προβληματικός εξ αρχής. Αυτό εξηγεί μάλλον και το άντε γειά του ζωδίου. Και δεν είναι μόνο ότι βάζει και μια μέρα plus όποτε γουστάρει, είναι και αυτός που έχει τις πιο λίγες απ όλους. Όσο πιο λιγότεροι δηλαδή γεννηθούν αυτό το μήνα τόσο το καλύτερο. Τα άστρα μίλησαν.

Αλλά αρκετά τους έκραξα. Ήρθε η ώρα των θετικών. Τι να πω. Τους αγαπώ. Ήταν η μοίρα μου μάλλον να μπλέξω με τα παιδιά αυτά. Γεννηθείς και ο ίδιος από μητέρα Υδροχόα στον αστερισμό των Διδύμων, όλο αυτό έμοιαζε αναπόφευκτο. Το μπλέξιμο των καμένων. Κι όπως είχε πει κι ένας ωροσκοπικός αναλυτής οι περισσότεροι Υδροχόοι είναι στο ψυχιατρείο. Γιατί άραγε? Ω ρε φίλε. Κι εμένα με βλέπω σε ένα κελί διπλανό....

Ας ξεκινήσω όμως αυτό το ταξίδι αναφερόμενος στον σκόπελο των Υδροχόων την πολυαγαπημένη μου mother. Τι να πεις για τη μαμά. Καρτούν. Νομίζω ότι είναι το κατάλληλο άτομο για να έχεις μαζί σου σε ταξίδι με νταλίκα για Ντίσελντορφ. Μιλάει ακατάπαυστα, πετάγεται απ το ένα θέμα στο άλλο με απίστευτη ευκολία και έχει πάντα μια ιστορία που δεν την ξέρεις. Γελάει συνέχεια, δεν βαριέται ποτέ, αεικίνητη και ακούραστη. Εκτός από το αεικίνητο και το ακούραστο καταλαβαίνετε όσοι με ξέρετε και ειδικά όσοι ξέρετε και τη mother από που πήρα το επικοινωνιακό μου στοιχείο. Γονίδια...

Μετά λοιπόν από αυτό το σοκ, δεν ήταν δυνατόν η συνέχεια να μην ήταν και ανάλογη. Και άρχισα που λέτε να κάνω παρέα με τα κατεστραμμένα αυτά άτομα που γεννήθηκαν στο ζώδιον αυτό του αέρος. Καθόλου τυχαίο βεβαίως βεβαίως ότι κι εγώ ως Δίδυμος είμαι ζώδιο του αέρος, για τους μη γνωρίζοντες κι αν προσθέσουμε κι έναν Ζυγό στη μέση, το οποίο κενό το κάλυψε ο Daddy, καταλαβαίνετε ότι το θέμα του αέρα το εξαντλήσαμε. Δεν είναι οικογένεια αυτή. Είναι σαλάμι του αέρος...

Μετά λοιπόν από αυτή την ενδελεχή ενδοοικογενειακή ανάλυση, ο βοριάς που τ αρνάκια παγώνει, με πήρε και με σήκωσε και στο θέμα φιλία. Σαν Δίδυμος λοιπόν για να μην τους τα φορτώσω και όλα πάνω τους, με έτρωγε ο κώλος μου από τότε για κολλητιλίκια. Την βρίσκω τρελά ρε παιδί μου μαζί τους, γιατί είναι τυπάκια που λειτουργούν πέρα από συμφέροντα, στο μπλα μπλά δίνουν ρέστα, ξέρουν να το γλεντάνε και είναι τέλειοι αν έχετε βίτσιο να βρίσκετε άτομα να θέλουν να συζητούν οποιονδήποτε πνευματικό παραλογισμό σας κατέβει στον εγκέφαλο. Από την άλλη είναι απρόβλεπτοι και ασυμβίβαστοι σε βαθμό μπινελικώματος. Είναι σχεδόν κολλημένοι με αυτό ώρες ώρες, αλλά η πνευματική τους ιδιομορφία είναι τόσο ελκυστικό που σε κάνει εύκολα να το προσπερνάς. Ω ρε φίλε τι ανάλυση έκανα. Μα ποιός είμαι, η Λίτσα Πατέρα?

Α ρε Λίτσα. Δεν λές που δεν ήρθε κι ο μπουμπούκος μαζί. Αλήθεια αυτός τη Σελήνη την έχει στον Μαλάκα? Απλά αναρωτιέμαι. Τες πα. Αν περάσω τώρα στο ερωτικό του θέματος απ όσο ξέρω είναι τύποι που εκτιμούν πολύ περισσότερο την παρέα παρά σε γουστάρουν σαν γκόμενο. Αλλά επειδή το moto μου είναι ότι πρώτα πρέπει να είσαι φίλος με τον άλλο και μετά να αναπτυχθεί το ερωτικό, (έχω βίτσια το ξέρω), είναι ένας συνδυασμός που μου αποφέρει Jackpot. Το πρόβλημα είναι στην μετάβαση από τη φιλία στο ερωτικό, ενώ υποτίθεται ότι οι ρόλοι αλλάζουν, ο Δίδυμος έχει μείνει στη φιλική συμπεριφορά ενώ ο Υδροχόος περνάει στο επόμενο κεφάλαιο. Που θα πάει δεσποινίς Υδροχόα, δεν θα σε πετύχω σε καμιά σελίδα? Φιλιά πολλά σε μια ψυχή. Επίσης δεν θα μου προκαλέσει έκπληξη αν βρω μια μέρα στον τηλεφωνητή μου το μήνυμα: « Αγάπη μου, πάω για  διαλογισμό στο Θιβέτ. Θα γυρίσω σε κάνα 6μηνο, οπότε μάλλον χωρίζουμε.» Και θα μείνω με το κάμα σούτρα παραμάσχαλα. 

Θα μου πείτε τώρα μετά από αυτή την ανάλυση, ρε φίλε είσαι Δίδυμος και έχεις το θράσος να μιλάς για ελαττώματα οποιουδήποτε ζωδίου? Αυτό το πράγμα είναι τουλάχιστον αναίδεια. Δεν κοιτάς τα χάλια σου? Χμμ. Ναι αγαπητοί μου φίλοι. Έχετε δίκιο. Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σχοινί. Αλλά τι να κάνω. Η φλυαρία και η υπερανάλυση των πάντων είναι κι αυτά μέσα στα ελαττώματά μου...:Ρ